Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

πληροφορίες σχετικά με την Κοινότητα και την Κουλτούρα των Κωφών και βαρηκόων



(φωτό) Σοφία Ζάγκα: Η ήχος βγαίνει από το σώμα
Για πληροφορίες σχετικά με την Κοινότητα και την Κουλτούρα των Κωφών και βαρηκόων βλ.:
Η Kοινωνία και οι Κωφοί.

Περιέχει πολύ ενδιαφέροντα και κατατοπιστικά στοιχεία σχετικά με :
-την Κουλτούρα και Ταυτότητα Κωφών
-Αρθρα σχετικά με την κώφωση και τα άτομα με προβλήματα ακοής.
-Special Education : Ηλεκτρονικό περιοδικό με θέματα ειδικής αγωγής. Προσέγγιση στη δυσκολία, στην αναπηρία, στο άτομο, στην οικογένεια.

Information about deaf people in wikipedia
More information

ATTITUDES OF DEAF STUDENTS AND SOCIETY’STOWARDS SCHOOL

INTEGRATIONSUMMARYIntegration of schools for students with special needs with those of general education has been one of the most important issues on educational agenda during the last fifteen years.
The idea of training for deaf children in local schools and their integration with hearing-able students will be made difficult by the latter.
However, the conception of deaf children’s attendance in general education schools is official policy of governments in many countries.
The issue of training of deaf children in schools of hearing-able children is responsible for sharp juxtapositions among special scientists, parents and deaf children.
Hitherto, it is believed that deaf students have more opportunities for social relations while socializing with hearing-able students and their teachers;
thus, they obtain necessary capabilities helpful to their future social accession.
However, related researches showed up that deaf teenagers feel more secure and acceptable into relations with deaf classmates.

Στάσεις κωφών μαθητών και κοινωνίας μπροστά στη σχολική "ενοποίηση"

Ημερομηνία Αποστολής : 15/05/2007
Της Φραντζή ΠηνελόπηςΕκπαιδευτικού,
Μεταπτ. Διπλ. στις Κοινωνικές Επιστήμεςκαι τις Επιστήμες της Αγωγής,
Υποψ. Διδάκτ. Εθν. και Καποδ. Παν/μίου Αθηνών.

Άτομα με ειδικές ανάγκες υπήρχαν από τη στιγμή της εμφάνισης του ανθρώπου ως ατόμου, αργότερα με τη δημιουργία κοινωνικών ομάδων και θα συνεχίζουν να υπάρχουν στο μέλλον. Η αντιμετώπιση όμως αυτών των συμπολιτών μας υπήρξε διαφορετική από εποχή σε εποχή. Είχε, δε, πάντοτε σχέση με τις υπάρχουσες αντιλήψεις, τις φιλοσοφικές θεωρίες και τις στάσεις της κοινωνίας.
Έτσι η στάση τόσο της διεθνούς όσο και της ελληνικής κοινωνίας προς τα άτομα με ειδικές ανάγκες κυμάνθηκε μεταξύ απόρριψης και πλήρους αποδοχής.
Τώρα πια, τα προβλήματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες έχουν συνδεθεί με τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως ορίζονται γενικά στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. (1948).
Με βάση τις αρχές που διατυπώνονται σε αυτήν αλλά και σε άλλες διακηρύξεις που συνδέουν την αναπηρία με τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα (Σαλαμάνκα, 1994), τα προβλήματα των ανάπηρων ατόμων αντιμετωπίζονται από τα προηγμένα κράτη :
1. Με την αναγνώριση των ιδιαιτεροτήτων τους
2. την αποδοχή του «ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ»
3. τη θέσπιση ειδικής νομοθεσίας
4.την εξάλειψη των κάθε είδους διακρίσεων

Η εισήγηση παρατίθεται σε μορφή (doc. 60 Κb) εδώ.

Η Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, ένα άλλο μέσο επικοινωνίας, Μ. Κατσογιάννου

Μαριάννα Κατσογιάννου,
Επίκουρη Καθηγήτρια Γενικής Γλωσσολογίας,
Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών Πανεπιστημίου Κύπρου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, που δεν έχουν προσωπικές ή κοινωνικές επαφές με κωφούς, έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι νοηματικές γλώσσες είναι ένα είδος παντομίμας ή αναπαράστασης κάποιας από τις φωνούμενες γλώσσες που μιλάνε οι ίδιοι. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική από την ευρέως διαδεδομένη αυτή αντίληψη.
Περισσότερα... (14612 bytes)

what hands can do

Videos: What hands can do



κλικ για ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ KΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ (home page)

πληροφοριες για τη δραση "καταγραφω την πραγματικοτητα μου : χωρις ηχο"

Στη δράση αυτή συμμετείχαν 8 νέοι κωφοί ή βαρύκοοι καλλιτέχνες (Γραφίστες και φοιτητές ΑΣΚΤ). Συγκεκριμένα οι:
Μαριέλλα Σακελλαρίου,
Ειρήνη Λάμπρου,
Δημήτρης Κορακάκης,
Νίκος Φωτεινός,
Σοφία Ζάγκα,
Μαρία Κατεβάτη,
Παυλίνα Αθανασοπούλου,
Τατιάνα Ρεμούνδου.
Έφτιαξαν δικές τους ιστορίες, που στη συνέχεια εικονοποίησαν με φωτογραφίες που τράβηξαν.
Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς έδωσε το υλικό παραγωγής μικρού μήκους ταινιών, οι οποίες θα προβληθούν παράλληλα με μια έκθεση φωτογραφιών, video art και εγκαταστάσεις στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ (ΓΚΑΖΙ), τον Φεβρουάριο 2008.

Στη διεξαγωγή του σχεδίου βοήθησαν σημαντικά:
η κ. Φ. Σαρινοπούλου, Κοινωνική Λειτουργός, ως Σύμβουλος ( ΤΕΙ Αθηνών ),
ο κ. Γαλάνης (Ίδρυμα Κωφών, Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία "ΔΡΩ"),
η Τατιάννα Ρεμούνδου, μέλος της ομάδας των νέων κωφών, η οποία ως φωτογράφος και επιπλέον, επειδή γνωρίζει άριστα τόσο τη χειλεοανάγνωση όσο και τη νοηματική, ανέλαβε ως ενδιάμεσος και υπεύθυνη εκπαίδευσης.
Ιδιαίτερα σημαντική για την ολοκλήρωση του σχεδίου αποδείχτηκε η συμμετοχή της Κοινωνικής Λειτουργού Κλεοπάτρας Τσοπάνη, λόγω -σχετικής με το θέμα- εμπειρίας της, κυρίως όμως λόγω του ενδιαφέροντός της .
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η συμβολή του σκηνοθέτη Μάνου Σταυρακάκη τόσο στο σχεδιασμό όσο και την υλοποίηση της δράσης, το φωτογραφικό υλικό της οποίας πρόβαλε με πρωτοτυπία, σεβασμό και ευαισθησία .

Το συγκεκριμένο σχέδιο υποβλήθηκε και υποστηρίχτηκε από 4 νέους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με το αντικείμενο.
Συγκεκριμένα τον Μάνο Σταυρακάκη (σκηνοθέτη), την Κλεοπάτρα Τσοπάνη (Κοινωνική Λειτουργό), που συμμετείχε στην υλοποίηση της δράσης και ως σύμβουλος, την Ελευθερία Κοτσανά (δικηγόρο) και την Ειρήνη Μωραϊτη (Διοίκηση Επιχειρήσεων και ερασιτέχνη Φωτογράφο).
Αν κλικάρετε στην από κάτω εικόνα θα οδηγηθείτε, στο blog των νέων που συμμετείχαν στην υλοποίηση της δεύτερης δράσης του πειράματος "Καταγράφω την πραγματικότητά μου": Χωρίς ήχο.


Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

λίγα λόγια για το πρόγραμμα.......

Σπάνια δίνεται η ευκαιρία σε άτομα που διαφοροποιούνται από τις πλειοψηφίες ως προς την εμφάνιση, τα ήθη, τις πεποιθήσεις ή τη συμπεριφορά να μιλήσουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και για τον τρόπο που ζουν, αντιλαμβάνονται και δίνουν νόημα στη ζωή τους. Με εργαλεία την Τέχνη και τις νέες Τεχνολογίες τo Πρόγραμμα "καταγράφω την πραγματικότητά μου: through my eyes" επιδιώκει:
-να
δώσει φωνή σ αυτούς που δεν έχουν και δεν ακούγονται κοινωνικά,
-να φέρει κοντά πολύ διαφορετικούς ανθρώπους έτσι ώστε να συνδεθούν και να κατασκευάσουν καινούργιες απόψεις για τον κόσμο, όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται, και έτσι
-να δοθεί η ευκαιρία στους υπόλοιπους να "δανειστούμε" για λίγο τα "μάτια" και τα "αυτιά" αυτών των ανθρώπων και να αντιληφθούμε ότι αυτό που προσλαμβάνουμε δεν απεικονίζει την "αντικειμενική" πραγματικότητα αλλά το δικό μας νοητικό μοντέλο, τις δικές μας αντιληπτικές προτιμήσεις και δυνατότητες οι οποίες δημιουργούν τα φίλτρα της αντίληψής μας που καθορίζουν τι θα πιστέψουμε και τι θα απορρίψουμε.

Με τις δράσεις που σχεδιάζει και υλοποιεί επιδιώκεται:

(Ι) η αυτοπαρουσίαση ομάδων που θεωρούνται ότι μειονεκτούν, για τις οποίες  ό,τι γνωρίζουμε  προέρχεται ως επί τω πλείστον, από πληροφορίες παρατηρητών που δεν ανήκουν σ΄ αυτές.



Αυτή ακριβώς η μέθοδος αυτοπαρουσίασης που μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τις "μειονότητες" στη βάση δικών τους αναφορών και όχι μέσα από αυτά που οι άλλοι λένε γι αυτούς προσδίδει το στοιχείο της καινοτομίας στο πρόγραμμα "Διαπολιτισμικοί Διάλογοι : Καταγράφω την πραγματικότητά μου".

Μεθοδολογικά, τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι πάντα τα ίδια:

φωτογραφία και ντοκιμαντέρ.
Η επιλογή των εργαλείων βασίστηκε σε δύο υποθέσεις:
1) ότι η φωτογραφία αποκαλύπτει τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο φωτογράφος αντιλαμβάνεται και νοηματοδοτεί τον κόσμο και τη ζωή, και
2) ότι η Τέχνη και ιδιαίτερα εξωλεκτικές μορφές της, αποτελούν -ίσως το καταλληλότερο- μέσο προκειμένου να αναπτυχθεί ένας διάλογος, ιδιαίτερα  διαπολιτισμικός.


Και οι δύο υποθέσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές στις σημερινές πολυπολιτισμικές κοινωνίες, όπου καλούμαστε να συμβιώσουμε άνθρωποι πολύ διαφορετικοί μεταξύ μας.


Ο δρόμος της Τέχνης επελέγη επίσης επειδή δεν απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις, δεν προϋποθέτει συγκεκριμένο επίπεδο μόρφωσης και δεν έχει γλωσσικούς περιορισμούς.
Επιπλέον, φαίνεται ότι η εικόνα –και η Τέχνη γενικότερα- δεν ενεργοποιεί, σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον, στερεότυπα και αντιστάσεις, τόσο στο δημιουργό όσο και στον αποδέκτη, κάνοντας έτσι ευκολότερη την -σε μεγάλο βαθμό- αυθόρμητη έκφραση και επικοινωνία.

(ΙΙ) ο Διαπολιτισμικός Διάλογος, αποτελεί την αμέσως επόμενη - χρονικά- επιδίωξη του προγράμματος. Συγκεκριμένα, μετά το στάδιο της αυτοπαρουσίασης της μειονοτικής ομάδας - στόχου και με αφορμή τα έργα που έχουν παραχθεί από αυτήν, (σε συνεργασία με την τριτοβάθμια εκπαίδευση) προκαλούνται φοιτητές να απαντήσουν σ αυτό το ερέθισμα, αποτυπώνοντας σκέψεις, συναισθήματα και μέσα απ΄αυτά τα στερεότυπα της κυρίαρχης κουλτούρας γι αυτή την ομάδα. Πάντα μέσα από μορφές τέχνης. Είναι ένας διάλογος που δεν προϋποθέτει την πρόσωπο με πρόσωπο  - λεκτική επικοινωνία μεταξύ των ομάδων που συμμετέχουν, οι οποίες καταθέτουν τις απόψεις τους  μόνο με καλλιτεχνήματα, (διαμεσολαβημένος διάλογος / mediated dialogue) .

(ΙΙΙ) Η πραγματικότητα μέσα από τα μάτια μου "through my eyes", ονομάζεται το τελευταίο στάδιο του προγράμματος, κατά τη διάρκεια του οποίου εκτίθενται στο κοινό τα έργα των συνδιαλεγομένων, δίνοντας την ευκαιρία μέσα από ένα ιδιότυπο καλλιτεχνικό διάλογο να αντιληφθούμε την άποψη της κάθε πλευράς, εικαστικά διατυπωμένης πάντα. Ένας τριγωνικός διάλογος που χρειάζεται πάντα το θεατή για να γίνει.
Ο διάλογος αυτός μπορεί να γίνει είτε σε χώρο πραγματικό ή εικονικά μέσω διαδικτύου.

Η πειραματική αυτή προσπάθεια του προγράμματος "Καταγράφω την πραγματικότητά μου: through my eyes" εξελίσσεται βήμα - βήμα μέσα από μια έρευνα - δράση.
Ετσι, από τα σχέδια που μέχρι σήμερα έχουν γίνει είναι φανερό ότι χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν και άλλες μορφές τέχνης, εκτός από τα δύο βασικά μεθοδολογικά εργαλεία που προτείνονται εξ αρχής από το πρόγραμμα (φωτογραφία & ντοκιμαντέρ), προκειμένου οι ομάδες που συμμετέχουν σ αυτό να μπορέσουν να αποτυπώσουν τη δική τους αντίληψη για τον κόσμο, για τον εαυτό τους και για τον "άλλο".
(Για παράδειγμα οι κωφοί και βαρήκοοι χρησιμοποιούν πολύ video art, ενώ άτομα με πρόβλημα όρασης χρησιμοποιούν τις κατασκευές).
Γενικότερα, στο σύνολό της η διαδικασία που ακολουθείται σε κάθε δράση, διαμορφώνεται ανάλογα με τις υποδείξεις και τις δυνατότητες της εκάστοτε ομάδας που συμμετέχει στο πρόγραμμα. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των νέων με προβλήματα ακοής, το ντοκιμαντέρ "Καταγράφω την πραγματικότητά μου: χωρίς ήχο" έγινε, χρησιμοποιώντας φωτογραφίες που οι νέοι της ομάδας τράβηξαν για να εικονοποιήσουν ιστορίες τις οποίες οι ίδιοι είχαν προηγουμένως γράψει. Προηγήθηκε δηλαδή ο λόγος της εικόνας. Αντίθετα, οι νεαροί τσιγγάνοι, πρώτα τράβηξαν φωτογραφίες από την καθημερινότητά τους τις οποίες στη συνέχεια σχολίασαν στο σχετικό ντοκιμαντέρ ("Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Τσιγγάνοι καταυλισμού Ν. Αλικαρνασσού"). Ίσως επειδή για τους πρώτους, βασικό μέσο επικοινωνίας είναι η όραση, ενώ για τους δεύτερους ο λόγος.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί ως παρατήρηση, ότι οι νέοι με προβλήματα ακοής, τράβηξαν πολλές φωτογραφίες -συχνά όμοιες μεταξύ τους- (τράβηξαν περίπου 6.000 φωτογραφίες, ενώ οι ομάδα των Τσιγγάνων περίπου 1500), δίνοντας την αίσθηση του πλατειασμού και της επανάληψης (λούπα) που παρατηρείται και όταν μιλάμε.
(Αυτό όμως είναι μια υπόθεση που πρέπει να ελεγχθεί, επειδή στην ομάδα των Τσιγγάνων είχαν χρησιμοποιηθεί κλασικές φωτογραφικές μηχανές, ενώ στην ομάδα των νέων με προβλήματα ακοής χρησιμοποιήθηκαν ψηφιακές μηχανές).

Κύριο συμπέρασμα από τα σχέδια που έχουν υλοποιηθεί μέχρι σήμερα είναι πως:
  • τα στερεότυπα και οι αντιλήψεις δεν αλλάζουν εύκολα.
Παράλληλα όμως από τη δημοσιοποίηση των προϊόντων αυτών των δράσεων συμπεραίνουμε πως:
  • η γνωριμία με το διαφορετικό φαίνεται πως μειώνει το φόβο και τις αποστάσεις που βάζουμε όταν βρεθούμε απέναντι σε οτιδήποτε άγνωστο, και πως:
  • η Τέχνη φαίνεται να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ της πλειοψηφίας και ομάδων που κατά κάποιο τρόπο αποκλίνουν. Πιθανόν, επειδή ενεργοποιεί την αίσθηση μάλλον παρά τη λογική και μειώνει τις αντιστάσεις (και από τις δύο πλευρές) και τα ιδεολογήματα τα οποία στηρίζουν προκαταλήψεις και αρνητικές συμπεριφορές σε βάρος κάθε τι "ξένου" που μας φοβίζει και πιθανόν μας ανισορροπεί.
Το blog περιγράφει αυτή την προσπάθεια ....

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

METAMORPHOSES: INFORMATION ABOUT THE PROGRAM

There are many ways to perceive reality: Try to ‘see’ it through my eyes
Theoretical and philosophical underpinnings of the program

It is a rare opportunity in Greece today for groups of people that are ‘different’ form the majority or mainstream culture, whether in terms of appearance, cultural mores, beliefs, abilities or behavior, to be able to talk about themselves and the way they live, make sense of and perceive their lives. The stories, narratives, and accounts of these ‘diverse’ others are rarely heard. It is usually from ‘other’ sources that we draw information about these ‘different’ groups. These sources tend to mold and shape the images we share of all the ‘others’ that constitute our communities, and to speak for and of through master narratives. Master narratives are the stories found lying about in the dominant culture that serve as summaries of socially shared understandings (Nelson, 2001). Master narratives are often archetypal, consisting of stock plots and readily recognizable character types, and we use them not only to make sense of our experience (Nisbett & Ross, 1980) but also to justify what we do (MacIntyre, 1984).

As the repositories of common norms, master narratives exercise a certain authority over our identities and play a role in informing what we think of ourselves, the ‘others’ and our worlds. By ‘identity’ we mean the interaction of a person’s self-conception with how others conceive her. In other words, identities are understandings we have of ourselves and others, understandings that are influenced by the images that permeate within a community, images with their own inherent biases, stereotypes of what ‘others’ are or are supposed to be. Being that identities are dialogical (Bakhtin, 1929/1984), socially constructed and that master narratives tend to define, speak for and constrain certain ‘diverse’ peoples’ stories, and perhaps the scope of their actions, the narratives and stories of the groups in question need to be heard and constructed into counterstories. By telling their stories, being heard and repairing through narrative their positions the member(s) of the ‘other’ group(s) to have a say and to exercise their agency more freely.

Program goals and objectives

The program entitled “Intercultural Dialogues: Recording my Reality” seeks to provide opportunities for people belonging in ‘other groups’-that is people whose voices have been voiced-over by the master narratives that predominate the media and the culture at large- to put their own stories on record and to provide information on their lives, as well as their way of life. The program thus attempts to forge and promote understandings of such different stories, viewpoints, positioning, and perceptions of life and of conduct, in order to ultimately facilitate and promote intercultural communication. Via the development of a cluster of visual and narrative histories, anecdotes, and other narrative fragments these ‘others’ have begun weaving together conterstories—stories that resist given, voiced-over and perhaps ‘oppressive’ identities (compiled in the master narratives) and replace them with narratives that retell the story about the person or the group to which the person belongs in such a way as to make visible the morally relevant details that the master narratives suppressed (Nelson, 2001). If our subjectivity is the product of shifting voices, stories, and narratives that are in conversation, and if the self is performed as a dialogue of voices that debate and dispute the moral basis of the social order in which they find themselves positioned (Raggatt, 2007) it is crucial for personal and social reasons to have all stories told. The mere act of constructing a story that is voiced and heard may help alter the ‘diverse other’s’ perception of herself. Not having voice and not being heard are forms of oppression. Oppression often infiltrates a person’s consciousness, so that s/he comes to operate, from her own point of view, as her oppressors want her to, rating herself as they rate her. These counterstories can provide a significant form of personal understanding but also resistance to the dominant master narratives that sweep over our lives.

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Quantum Physics: David Bohm, by Geoff Haselhurst


Introductory Quotes to David Bohm's Holographic Universe
It is proposed that the widespread and pervasive distinctions between people (race, nation, family, profession, etc., etc.) which are now preventing mankind from working together for the common good, and indeed, even for survival, have one of the key factors of their origin in a kind of thought that treats things as inherently divided, disconnected, and "broken up" into yet smaller constituent parts. Each part is considered to be essentially independent and self-existent.(David Bohm, Wholeness and the Implicate Order)
The notion that all these fragments is separately existent is evidently an illusion, and this illusion cannot do other than lead to endless conflict and confusion.
Indeed, the attempt to live according to the notion that the fragments are really separate is, in essence, what has led to the growing series of extremely urgent crises that is confronting us today.
Thus, as is now well known, this way of life has brought about pollution, destruction of the balance of nature, over-population, world-wide economic and political disorder and the creation of an overall environment that is neither physically nor mentally healthy for most of the people who live in it.
Individually there has developed a widespread feeling of helplessness and despair, in the face of what seems to be an overwhelming mass of disparate social forces, going beyond the control and even the comprehension of the human beings who are caught up in it. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
Reality cannot be found except in One single source, because of the interconnection of all things with one another. (Leibniz, 1670)
We are a part of Nature as a whole whose order we follow. (Spinoza, Ethics, 1673)
A Very Brief Introduction
The following article on David Bohm's Wholeness and Implicate Order is very consistent with the Wave Structure of Matter. That at a fundamental level reality is not made of discrete and separate parts (particles), but One interconnected whole. The Wave Structure of Matter agrees as the following brief summary explains;
If we abide by the rules of Science, which aims to unite a posteriori / empirical evidence from our Senses with a priori reason / logic from Principles, it is clear that we can now describe Matter (Reality) more simply in terms of Spherical Standing Waves in Space (rather than discrete particles and forces in space and time).
The purpose of this website is to explain and solve previous philosophical problems that arose because of the wrong metaphysical foundations of our language (currently founded on four separate things - Matter as 'Particles' generating 'Forces' in 'Space' and 'Time').
Very briefly summarised;To unite these four separate things we must describe Reality from One Thing. The Metaphysics of Space and Motion and the Wave Structure of Matter is founded on One Principle which describes One Substance, Space, and its Properties as a Wave-Medium.
Matter Exists as Spherical Standing Waves in Space.
Time is caused by wave Motion (as spherical wave motions of Space which cause matter's activity and the phenomena of time).
The discrete 'particle' effect of matter is formed by the Wave-Center of the Spherical Waves. (See Diagrams below.) Forces result from wave interactions of the Spherical In and Out Waves with other matter in the universe which change the location of the Wave-Center (and which we 'see' as a 'force accelerating a particle'. It is also recommended that you read on the Metaphysics of Space and Motion and the Wave Structure of Matter at http://www.spaceandmotion.com/ which contains a brief summary and links to all the main pages of the Website.
This rough diagram shows how the Spherical In and Out Waves form a Standing Wave around the Wave-Center 'particle'.
I have added a few comments (GH) to the David Bohm article below, though I think the comments are pretty obvious once you understand the Wave Structure of Matter. David Bohm was a fine and interesting scientist philosopher, so I hope you enjoy reading the following article, Bohm quotations and biography.

Essay on Life & Ideas of David Bohm

(1917 - 1992)

In autumn of 1992, one of the world's greatest contemporary physicists passed away.
David Bohm, whose work inspired many people all over the world, died in London.
David Bohm's contributions to science and philosophy are profound, and they have yet to be fully recognized and integrated on the grand scale.
David Bohm was born on December 20, 1917, in Wilkes-Barre, Pennsylvania.
Bohm was fascinated by the dazzling concepts of cosmic forces and vast expanses of space that lie beyond our understanding.
Bohm began his theory with the troubling concern that the two pillars of modern physics, quantum mechanics and relativity theory, actually contradict each other.
This contradiction is not just in minor details but is very fundamental, because quantum mechanics requires reality to be discontinuous, non-causal, and non-local, whereas relativity theory requires reality to be continuous, causal, and local.
This discrepancy can be patched up in a few cases using mathematical re-normalization techniques, but this approach introduces an infinite number of arbitrary features into the theory that, Bohm points out, are reminiscent of the epicycles used to patch up the crumbling theory of Ptolmaic astronomy.
Hence, contrary to widespread understanding even among scientists, the new physics is self-contradictory at its foundation and is far from being a finished new model of reality.
Bohm was further troubled by the fact that many leading physicists did not pay sufficient attention to this discrepancy.
Seeking a resolution of this dilemma, Bohm inquired into what the two contradictory theories of modern physics have in common.
What he found was undivided wholeness.
Bohm was therefore led to take wholeness very seriously, and, indeed, wholeness became the foundation of his major contributions to physics.
According to quantum physics no matter how far apart two quanta's of light (photons) travel, when they are measured they will always be found to have identical angles of polarization. This suggests that somehow the two photons must be instantaneously communicating with each other so they know which angle of polarization to agree upon.
Eventually, technology became available to actually perform the two particle experiment, but no one was able to produce conclusive results.
Then in 1982 a remarkable event took place. At the University of Paris a research team led by physicist Alain Aspect performed what may turn out to be one of the most important experiments of the 20th century.
There are some who believe his discovery may change the face of science.
Aspect and his team discovered that under certain circumstances subatomic particles are able to instantaneously communicate with each other regardless of the distance separating them. It doesn't matter whether they are 10 feet or 10 billion miles apart.
Somehow each particle always seems to know what the other is doing.
GH - This is correct because matter is actually large, as a Spherical Standing Wave in Space (rather than a 'particle') thus is always continuously connected to all other matter in the Universe by its In and Out Waves.
This meant that either Einstein's long-held theory that no communication can travel faster than the speed of light or the two particles are non-locally connected.
Because most physicists are opposed to admitting faster-than-light processes into physics, this daunting prospect has caused some physicists to try to come up with elaborate ways to explain away Aspect's findings.
But it has inspired others to offer even more radical explanations.
David Bohm believes the reason subatomic particles are able to remain in contact with one another regardless of the distance separating them is not because they are sending some sort of mysterious signal back and forth, but because their separateness is an illusion.
Bohm postulates that the ultimate nature of physical reality is not a collection of separate objects (as it appears to us), but rather it is an undivided whole that is in perpetual dynamic flux. For Bohm, the insights of quantum mechanics and relativity theory point to a universe that is undivided and in which all parts merge and unite in one totality.
This undivided whole is not static but rather in a constant state of flow and change, a kind of invisible ether from which all things arise and into which all things eventually dissolve. Indeed, even mind and matter are united.
Bohm refers to his theory as the holomovement. The terms holo and movement refer to two fundamental features of reality.
The movement portion refers to the fact that reality is in a constant state of change and flux as mentioned above.
The holo portion signifies that reality is structured in a manner that is very similar to holography. Bohm says that the universe is like a hologram.
GH - This is correct, this dynamic flux is caused by the Wave Structure of Matter in Space (One Continuously Connected Wave Medium).
So, in order to understand what that means, we need to have some idea of the components and structure of a hologram.
There are several explanations, but here is something of the idea.
To construct a hologram you need two beams of light (lasers). One beam will bounce off the object that you want as a hologram, and the other beam will shine directly onto the special photographic plate or film.
The interference patterns of those two light sources will interact on the plate. They swirl around and do not look like anything in particular if you are looking at the plate. If, however, you shine a laser beam through the plate of film, the object will be reproduced in the 3-dimensional form of a hologram. And further more, if you tear the plate apart and shine the beam of light through any of the pieces, the whole object can be reproduced.
So, in essence, each part contains the patterns for the whole picture.

One of Bohm's most startling assertions is that the tangible reality of our everyday lives is really a kind of illusion, like a holographic image. Underlying it is a deeper order of existence, a vast and more primary level of reality that gives birth to all the objects and appearances of our physical world in much the same way that a piece of holographic film gives birth to a hologram.
Bohm calls this deeper level of reality the implicate (which means enfolded or hidden) order, and he refers to our own level or existence as the explicate, or unfolded order.
Put another way, electrons and all other particles are no more substantive or permanent then the form a geyser of water takes as it gushes out of a fountain. They are sustained by a constant influx from the implicate order, and when a particle appears to be destroyed, it is not lost. It has merely enfolded back into the deeper order from which it sprang.
GH - The central point here is that our mind represents our senses (due to our evolution based on survival) rather than providing a true picture of reality.

However, reason tells us that matter is clearly interconnected (e.g. the earth orbits the sun) and that there must be knowledge flowing into matter to explain how we can see things around us. This is correct, and explained by the Spherical In-Waves which form the 'particle' effect of matter at their Wave-Center.

A piece of holographic film and the image it generates are also an example of an implicate and explicate order. The film is an implicate order because the image encoded it its interference patterns is a hidden totality enfolded throughout the whole. The hologram projected from the film is an explicate order because it represents the unfolded and perceptible version of the image.
Bohm is not the only researcher who has found evidence that the universe is a hologram. Working independently in the field of brain research, Stanford neurophysiologist Karl Pribram has also become persuaded by the holographic nature of reality. He says that the human brain can be modeled as a hologram.
Pribram was drawn to the holographic model by the puzzle of how and where memories are stored in the brain.
For decades numerous studies have shown that rather than being confined to a specific location, memories are dispersed throughout the brain.
In a series of landmark experiments in the 1920's, brain scientist Karl Lashley found that no matter what portion of a rat's brain he removed he was unable to eradicate its memory of how to perform complex tasks it had learned prior to surgery.
The only problem was that no one was able to come up with a mechanism that might explain this curious whole in every part nature of memory storage.
Then in the 1960's Pribram encountered the concept of holography and realized he had found the explanation brain scientists had been looking for.
Pribram believes memories are encoded not in neurons, or small groupings of neurons, but in patterns of nerve impulses that crisscross the entire brain in the same way that patterns of laser light interference crisscross the entire area of a piece of film containing a holographic image.
GH - This is important, as again it is founded on the principle that matter is large and subtly interconnected to other matter in the space around us, as the Wave Structure of Matter explains / confirms.
Capitalizing on Pribram's findings, Bohm states that our brains are smaller pieces of the larger hologram. That our brains contain the whole knowledge of the universe.
So, you can see how each mind has a limited perspective of the universal hologram.
Our brains are our windows of perception.
Each mind always contains the whole picture, but with a limited and unclear perspective.
We each have different experience in our lives, but each perspective is valid.
Our brains mathematically construct objective reality by interpreting frequencies that are ultimately projections form another dimension, a deeper order of existence that is beyond both space and time.
GH - Time, along with particles, is a human representation, both being caused by the wave Motion of Space (thus the name of this website SpaceandMotion).
So the Wave Structure of Matter is founded on the Metaphysics of Space and (wave) Motion rather than Space and Time. But Space itself does physically exist (as a Wave-Medium).
The brain is a hologram enfolded in a holographic universe.
We can view ourselves as physical bodies moving through space. Or we can view ourselves as a blur of interference patterns enfolded throughout the cosmic hologram. This could be also expressed with the analogy that the brain is like the laser beam that shines through the holographic film to interpret the patterns. As it turns out, you can preserve the interference patterns of more than one hologram on the same film by using various different angles of projection of the laser beams.
Therefore, depending on the direction and frequency of the beam that you send through the film, a different hologram will appear.
So, if applied to the brain, consciousness literally becomes the co-creator of the reality portrayed depending upon its angle of perception. This does not mean that if I am looking at a tree, it is not really there. The tree is there on multidimensional levels, which means that I am seeing a cross-section of the tree depending on the level of consciousness that I am tuned into. If the brain is a decoder of sorts, then it can be tuned to different states or frequencies of consciousness, and I will see different levels of tree reality depending upon which one I'm on.Therefore, mind contributes to the phenomenon of reality itself, not just to the knowledge of it. In a brain that operates holographically, the remembered image of a thing can have as much impact on the senses as the thing itself.
Bohm uses his idea of the implicate order, the deeper and non-local level of existence from which our entire universe springs, to echo this sentiment:
Every action starts from an intention in the implicate order. The imagination is already the creation of the form; it already has the intention and the germs of all the movements needed to carry it out.
And it affects the body and so on, so that as creation takes place in that way, from the subtler levels of the implicate order, it goes through them until it manifests in the explicate.
In other words, in the implicate order, as in the brain itself, imagination and reality are ultimately indistinguishable, and it should therefore come as no surprise to us that images in the mind can ultimately manifest as realities in the physical body.
So it appears that through the use of images, the brain can tell the body what to do, including telling to make more images. Such is the nature of the mind/body relationship in a holographic universe.
According to the holographic model, the mind/body ultimately cannot distinguish the difference between the neural holograms the brain uses to experience reality and the ones it conjures up while imagining reality.
This effect is so powerful that each of us possesses the ability, at least at some level, to influence our health and control our physical form.
Contemporary scientists may ignore Bohm's work (as many have done), but they cannot escape its implications.
His hypothesis is rigorously grounded in the experimental evidence of physics, and such it is not just a new way of thinking about physics, it is a new physics, that is, it is a entirely new way of understanding the fundamental nature of the physical universe, as glimpsed through the data and laws of physics.
It isn't that the world of appearances is wrong; it isn't there aren't objects out there, at one level of reality. It's that if you penetrate through and look at the universe with a holographic system, you arrive at a different reality.
And that other reality can explain things that have hitherto remained inexplicable scientifically: paranormal phenomena, and synchronicities, the apparently meaningful coincidence of events. (Karl Pribram)
Bohm's holographic theory has found fruitful application in brain physiology and human consciousness. This theory opens new lines of research, it predicts hitherto unknown phenomena, and makes some novel predictions.
Bohm points out that there is no scientific evidence that argues for the dominant fragmented scientific world view over Bohm's hypothesis of undivided wholeness. However, while scientific evidence offers no help in this regard, other forms of evidence may, indeed, shed some light on the matter.
For example, mystical and spiritual teachings down through the ages have also spoken about the fundamental interconnectedness of all things.
If Bohm's physics, or one similar to it, Gary Zukav writes in his popular New Age book The Dancing Wu Li Masters (1979), should become the main thrust of physics in the future, the dances of East and West could blend in exquisite harmony.
Do not be surprised if physics curricula of the twenty-first century include classes in meditation.
With the model of the holographic brain, the holographic universe, and Quantum Physics, we could speculate that all that we hold as real is nothing more than the playful dance of light, light that has no dimension and limitless dimension.
The radical implications of Bohm's implicate order take some time to fully grasp, especially for Western minds, but whether Bohm's holographic paradigm becomes accepted in science or not remains to be seen.

HOME PAGE

Wholeness and the Implicate Order

David Bohm,1980

I would say that my scientific and philosophical work, my main concern has been with understanding the nature of reality in general and consciousness in particular as a coherent whole, which is never static or complete, but which is in an unending process of movement and unfoldment. Thus, when I look back, I see that even as a child I was fascinated by the puzzle, indeed the mystery, of what is the nature of movement. Whenever one thinks of anything, it seems to be apprehended either as static or as a series of static images. Yet, in the actual experience of movement, one senses an unbroken, undivided process of flow, to which the series of static images in thought is related as a series of 'still' photographs might be related to the actuality of a speeding car. Then there is the further question of what is the relationship of thinking to reality. As careful attention shows, thought itself is in an actual process of movement. That is to say, one can feel a sense of flow in the 'stream of consciousness' not dissimilar to the sense of flow in the movement of matter in general. May not thought itself thus be part of reality as a whole? But then, what could it mean for one part of reality to know another, and to what extent would this be possible? Does the content of thought merely give us abstract and simplified 'snapshots' of reality, or can it go further, somehow to grasp the very essence of the living movement that we sense in actual experience? (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980) .. one who is similar to Einstein in creativity is not the one who imitates Einstein's ideas, nor even the one who applies these ideas in new ways, rather, it is the one who learns from Einstein and then goes on to do something original, which is able to assimilate what is valid in Einstein's work and yet goes beyond this work in qualitatively new ways. So what we have to do with regard to the great wisdom from the whole of the past, both in the East and in the West, is to assimilate it and to go on to new and original perception relevant to our present condition of life. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980).. man's general way of thinking of the totality, i.e. his general world view, is crucial for overall order of the human mind itself. If he thinks of the totality as constituted as independent fragments, then that is how his mind will tend to operate, but if he can include everything coherently and harmoniously in an overall whole that is undivided, unbroken and without border (for every border is a division or break) then his mind will tend to move in a similar way, and from this will flow an orderly action within the whole. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)Indeed, man has always been seeking wholeness - mental, physical, social and individual. .. It is instructive to consider the word 'health' in English is based on an Anglo-Saxon word 'hale' meaning 'whole': that is, to be healthy is to be whole. Likewise the English 'holy' is based on the same root as 'whole'. All of this indicates that man has sensed always that wholeness or integrity is an absolute necessity to make life worth living. Yet, over the ages, he has generally lived in fragmentation. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
In the prevailing philosophy of the Orient, the immeasurable (i.e. that which cannot be named, described, or understood through any form of reason) is regarded as the primary reality. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
If we supposed that theories gave true knowledge, corresponding to 'reality as it is', then we would have to conclude that Newtonian Mechanics was true until around 1900, after which it suddenly became false, while relativity and quantum theory suddenly became the truth. Such an absurd conclusion does not arise, however, if we say that all theories are insights, which are neither true nor false.... Man is continually developing new forms of insight, which are clear up to a point and then tend to become unclear. In this activity, there is evidently no reason to suppose that there is or will be a final form of insight (corresponding to absolute truth) or even a steady series of approximations to this. Rather, one may expect the unending development of new forms of insight (which will, however assimilate certain key features of the older forms as simplifications, in the way that relativity theory does with Newtonian theory). Our theories are to be regarded primarily as ways of looking at the world as a whole ('world-views') rather than as 'absolute true knowledge of how things are'. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
What prevents theoretical insights from going beyond existing limitations and changing to meet new facts is just the belief that theories give true knowledge of reality (which implies, of course, that they never change). Although our modern way of thinking has changed a great deal relative to the ancient one, the two have had one key feature in common: i.e. they are both generally 'blinkered' by the notion that theories give true knowledge about 'reality as it is'. Thus, both are led to confuse the forms and shapes induced in our perceptions by theoretical insight with a reality independent of our thought and way of looking. This confusion is of crucial significance, since it leads us to approach nature, society and the individual in terms of more or less fixed and limited forms of thought, and thus, apparently, to keep on confirming the limitations of these forms of thought in experience. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980
If man thinks of the totality as constituted of independent fragments, then that is how his mind will tend to operate, but if he can include everything coherently and harmoniously in an overall whole that is undivided, unbroken, and without a border then his mind will tend to move in a similar way, and from this will flow an orderly action within the whole. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
The notion that all these fragments is separately existent is evidently an illusion, and this illusion cannot do other than lead to endless conflict and confusion. Indeed, the attempt to live according to the notion that the fragments are really separate is, in essence, what has led to the growing series of extremely urgent crises that is confronting us today. Thus, as is now well known, this way of life has brought about pollution, destruction of the balance of nature, over-population, world-wide economic and political disorder and the creation of an overall environment that is neither physically nor mentally healthy for most of the people who live in it. Individually there has developed a widespread feeling of helplessness and despair, in the face of what seems to be an overwhelming mass of disparate social forces, going beyond the control and even the comprehension of the human beings who are caught up in it. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)

HOME PAGE

The Holographic Universe - from Wikipedia, the free encyclopedia

Για το Ολογραφικό Σύμπαν βλ.:

David Bohm
David Joseph Bohm (b. December 20, 1917, Wilkes-Barre, Pennsylvania - d. October 27, 1992, London) was an American-born quantum physicist, who made significant contributions in the fields of theoretical physics, philosophy and neuropsychology, and to the Manhattan Project.

Karl H. Pribram
(born February 25, 1919 in Vienna, Austria) is Distiguished Professor at Georgetown and George Mason Univerisites and emeritus professor of Psychology and Psychiatry at Stanford and Radford Universities.
Board certified as a neurosurgeon he did pioneering work on defineing the limbic systems,the relationship of the frontal cortex to the limbic systes, the sensory specific "association" cortex of the parietal and temporal lobes and the classical motor cortex.
To the general public, he is best known for his development of the holonomic brain model of cognitive function and his contribution to ongoing neurological research into memory,emotion, motivation and consciousness.
World best selling American author Katherine Neville is his significant other.

Η θεωρία για το Ολογραφικό σύμπαν παρουσιάστηκε από την επιστημονική σειρά της ΕΤ3 "Το σύμπαν που αγάπησα", που μας φέρνει σε επαφή με τα νέα επιστημονικά δεδομένα στον τρόπο που προσεγγίζουμε όσα μας περιβάλλουν και με τις νέες θεωρίες που διαφοροποιούν πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα.

Η παραγωγή βασίζεται στα βιβλία "Το σύμπαν που αγάπησα" και "Κοσμολογία της νόησης" των Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου, καθηγητών Αστροφυσικής του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίοι και την παρουσιάζουν.

Η σειρά των 32 ντοκιμαντέρ με τίτλο " Το σύμπαν που αγάπησα" προσπαθεί να φωτίσει τα νέα δεδομένα της Φυσικής και να εξερευνήσει τη σημασία που έχουν για τις επιστήμες της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας. (παρατίθενται σχετικά videos από τη σειρά αυτή)
HOME PAGE

"Το ολογραφικό σύμπαν"

Η συγκεκριμένη θεωρία παρουσιάστηκε από την επιστημονική σειρά της ΕΤ3 "Το σύμπαν που αγάπησα", που μας φέρνει σε επαφή με τα νέα επιστημονικά δεδομένα στον τρόπο που προσεγγίζουμε όσα μας περιβάλλουν και με νέες θεωρίες που διαφοροποιούν πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα.

Η παραγωγή βασίζεται στα βιβλία "Το σύμπαν που αγάπησα" και "Κοσμολογία της νόησης" των Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου, καθηγητών Αστροφυσικής του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίοι και την παρουσιάζουν.

Η σειρά των 32 ντοκιμαντέρ με τίτλο " Το σύμπαν που αγάπησα" προσπαθεί να φωτίσει τα νέα δεδομένα της Φυσικής και να εξερευνήσει τη σημασία που έχουν για τις επιστήμες της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας.

videos από τη σειρά παρατίθενται παρακάτω

HOME PAGE

Η πραγματικότητα και πώς την αντιλαμβανόμαστε

Ο κόσμος των άστρων και η μελέτη του είναι ένα μέσον να διερευνήσουμε τους ευρύτερους συμπαντικούς νόμους ... και έτσι να δώσουμε λύση σε πολλά προαιώνια ερωτήματα, όπως το από που ερχόμαστε, τι είμαστε, πιο είναι το μέλλον του ανθρώπου σαν είδος.

Επιστημονικές θεωρίες - υπερβαίνοντας τα όρια της επιστήμης- προσεγγίζουν την πραγματικότητα και μέσα από το χώρο της φιλοσοφίας και βάζουν εύλογα το ερώτημα, αν είναι ουτοπία η έννοια μιας αντικειμενικής πραγματικότητας ...
Πολλά & ενδιαφέροντα στο link παρακάτω (π.χ. The notion that "reality"....)

η ουτοπία της αντικειμενικής πραγματικότητας και η σχετικότητα του ελλειματικού




brain and imagination


Άρθρα σχετικά με : το χώρο και τις διαστάσεις του,
τις αισθήσεις με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα,
το σύμπαν, και
γενικά θεωρίες , που διαφοροποιούν πολλά από αυτά που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε δεδομένα και που μας κάνουν να επανατοποθετούμαστε απέναντι στην τάση μας να ψάχνουμε και να πιστεύουμε ότι μπορούμε να γνωρίσουμε μοναδικές αλήθειες, αγνοώντας ότι το μυαλό μας αναπαριστά αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε μέσω των αισθήσεών μας και όχι μια μοναδική - αληθινή εικόνα της πραγματικότητας.


*Το Σύμπαν που Αγάπησα , Μάνος ΔΑΝΕΖΗΣ, Στράτος ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ - Εισαγωγή στην Αστροφυσική Τόμος Β
According to Bohm, "In a universe in which all things are infinitely interconnected, all consciousnesses are also interconnected. Despite appearances, we are beings without borders. Deep down the consciousness of mankind is one."
*The Holographic Universe_, "Mind and Body," Michael Talbot
*"Η πληροφορία στο ολογραφικό σύμπαν" Scientific American,
*The Universe as a Hologram by Michael Talbot Does Objective Reality Exist, or is the Universe a Phantasm?
*The Holographic Universe - from Wikipedia, the fre...
*Wholeness and the Implicate Order
*Essay on Life & Ideas of David Bohm
*Quantum Physics: David Bohm
θεωρία των βρανών εμπνέει την εικόνα του εκπυρωτικού ή κυκλικού Σύμπαντος
*Οι μορφές του χώρου
*ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ VIRTUAL ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

λίγα λόγια για τη συνεργασία με την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Με τη δημοσιοποίηση των έργων της, η κάθε ομάδα που συμμετέχει στο πρόγραμμα, έχει τη δυνατότητα να κάνει γνωστή τη δική της οπτική, ενημερώνοντας αλλά και προκαλώντας παράλληλα την ευρύτερη κοινότητα να προσεγγίσει μέσα απ΄αυτή την οπτική την πραγματικότητα.

Έχει όμως εξίσου ενδιαφέρον να αντιληφθούμε, πώς η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει -μέσα από στερεότυπα κυρίως- τους "διαφορετικούς", ή αλλοιώς αυτούς που παρεκλίνουν από τους μέσους όρους.

Γι αυτό, ο σχεδιασμός των δράσεων που εντάσσονται στο πρόγραμμα Διαπολιτισμικοί Διάλογοι, προβλέπει το σχεδιασμό και διοργάνωση καλλιτεχνικού διάλογου μεταξύ μελών της εκάστοτε ομάδας που συμμετέχει σ αυτό και ατόμων ή ομάδων της ευρύτερης κοινότητας. Οι τελευταίοι καλούνται να αποτυπώσουν καλλιτεχνικα απόψεις και συναισθήματα που τους προκαλεί, η κάθε ομάδα που συμμετέχει στο πρόγραμμα, την οποία και προσεγγίζουν μέσα από τα έργα που δημιούργησε στο πλαίσιο του προγράμματος. (Μέχρι σήμερα οι ομάδες αυτές είναι δύο: Τσιγγάνοι και Κωφοί).

Τα έργα που προκύπτουν απ αυτό το διάλογο, έχει σχεδιαστεί να δημοσιοποιούνται.
Έτσι ώστε, ο επισκέπτης της έκθεσης, πέρα από την ενημέρωσή του για τη μειονότητα (ενημέρωση που γίνεται μέσα από έργα και το σχολιασμό των ίδιων των μελών της ομάδας αυτής) να έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί επίσης κρατούσες απόψεις - φορέας των οποίων είναι συχνά και ο ίδιος- για τους "παρεκκλίνοντες". Απόψεις που συνήθως δεν είναι τίποτε άλλο από προκαταλήψεις που συχνά μεταφράζονται σε διακρίσεις και ρατσισμό.

Στο πλαίσιο αυτού του ιδιότυπου διαλόγου και επειδή πιστεύουμε ότι οι εκπαιδευτικοί, λόγω επαγγέλματος, λειτουργούν πολλαπλασιαστικά και είναι οι πιο κατάλληλοι αγωγοί να προωθήσουν στο μαθητικό πληθυσμό
την κατανόηση του διαφορετικού,
την καλλιέργεια της ανεκτικότητας και
την καταπολέμηση του ρατσισμού,
επιδιώξαμε τη συνεργασία με Τμήματα Εκπαίδευσης Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
Συγκεκριμένα, με το Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Εκπαίδευσης & Αγωγής στην Προσχολική ηλικία, Διδακτική της Τέχνης (ΕΕΔΙΠ Ουρανία Κούβου) και με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών,Τμήμα Ιστορίας & Θεωρίας της Τέχνης, Μάθημα Διδακτική της Τέχνης, (Επίκουρη Καθηγήτρια Τ. Σάλλα).

Αναλυτικότερα, δόθηκε σε φοιτητές των παραπάνω τμημάτων το πρωτογενές υλικό που προέκυψε κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης του πειράματος : Τσιγγάνοι - Διαπολιτισμικοί Διάλογοι (φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ) και τους ζητήθηκε να αποτυπώσουν εικαστικά και όχι μόνο, τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις που το υλικό αυτό τους δημιουργεί.

Τα προϊόντα αυτού του Καλλιτεχνικού Διαπολιτισμικού Διαλόγου (δουλειά Τσιγγάνων, δουλειά φοιτητών), παρουσιάστηκαν από κοινού στην Αθήνα, στην έκθεση "eyes + I ", η οποία έγινε από 28 Φεβρουαρίου έως 8 Μαρτίου 2008, στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ (ΓΚΑΖΙ) του Δήμου Αθηναίων.

Η Αφροδιτη

Δικά της είναι και τα σχόλια του ντοκιμαντέρ "Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Τσιγγάνοι Νέας Αλικαρνασσού".
Δεκατετράχρονη τότε, ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά, επειδή ήταν η μόνη από όλα τα αγόρια και τα κορίτσια του καταυλισμού Νέας Αλικαρνασσού, που πήγε στο Γυμνάσιο. Συχνά μας μιλούσε για το όνειρό της να ξεφύγει από το πρότυπο της παραδοσιακής Τσιγγάνας, αλλά και για το φόβο της παράλληλα, μη τύχει και αποκλίνει από τις παραδοσιακές συμπεριφορές που μ αυτές την μεγάλωσαν και που συνέχιζαν να χαρακτηρίζουν τις γυναίκες της φυλής της.
Κάποια μέρα, έφερε αυτό το γράμμα, στο οποίο καταθέτει τα συναισθήματά της και περιγράφει πόσο δύσκολο είναι τελικά, να ακροβατείς ανάμεσα σε δύο κόσμους.
...Η Αφροδίτη άφησε το σχολείο στην Τρίτη Γυμνασίου και κλέφτηκε με ένα νεαρό Τσιγγάνο.
Σήμερα ζει στη Ρόδο.

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

“Recording my Reality/ through my eyes”

The concept of diversity encompasses acceptance and respect. It means understanding that each individual is unique, recognizing and embracing our individual differences
People who are ‘different’ from the mainstream culture, whether in terms of appearance, cultural mores, beliefs, abilities or behavior, are rarely given the opportunity to talk about themselves and about the way they make sense of and perceive their lives. It is usually from ‘other’ sources that we draw information about these ‘different’ groups. These sources tend to mold and shape the images we share of all the ‘others’ and to speak for and of through “master narratives”.
The program entitled “Recording my Reality” started in 2004. It seeks to provide opportunities for people whose voices have been voiced-over by the master narratives, predominating the media and the culture at large, to put their own stories on record.
New intercultural communicative fora have been designed for the dissemination of information so obtained, so that free expression, dialogue, understanding, and networking can flourish. By employing Art and the New Technologies, this research proposal aims at promoting diversity by:
(i) encouraging self-expression of the ‘diverse’ individuals;
(ii) enabling the majority to approach and understand the ‘diverse’ others; and
(iii) bringing people from different backgrounds closer to each other on an international level in order to connect and construct new perceptions of their worlds.