Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2008
Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2008
Το γράμμα της Αφροδίτης
Προσπαθώ να βγάλω από μέσα μου αυτό που νοιώθω
Νοιώθω πολύ καταπιεσμένη από όλες τις πλευρές που αφορούν το θέμα του σχολείου.
Δεν ξέρω γιατί μα νοιώθω πολύ χάλια.
Πιστεύω πως αυτό που νοιώθω εγώ είναι το λάθος και έτσι προσπαθώ να υποβαθμίσω τη δική μου γνώμη και να κάνω αυτό που με συμβουλεύουν ή διατάσσουν οι άλλοι.
Αλλά πολύ βαθιά μέσα μου δεν το δέχομαι, γιατί πιστεύω πως είναι πολύ άδικο να σταματήσω να πηγαίνω στο σχολείο, επειδή έτσι αρέσει στους άλλους.
Μακάρι να μπορούσα να μην ακούω κανένα και να κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό και καλύτερο. Αλλά αυτό είναι αδύνατο. Παρόλο που πιστεύω ότι μπορώ να γίνω κάτι καλύτερο από τους ανθρώπους που μέχρι τώρα γνώρισα, για παράδειγμα τους γονείς μου. Όχι πως ντρέπομαι, αντίθετα είμαι πολύ περήφανη, απλά, δεν θέλω να έχω την ίδια τύχη με αυτούς, γιατί θέλω να νομίζω πως μπορώ να καταφέρω κάτι που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν.
Πιστεύω πως μπορώ να καταφέρω πολλά και δύσκολα, αλλά φοβάμαι κάτι το ανεξήγητο, που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.
Έχω ανακαλύψει πως έχω πολλές δυνατότητες να καλυτερέψω τη ζωή μου. Και αυτό δεν είναι συμπέρασμα ώστε να επαινέσω τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή με ενθάρρυναν πολύ τα λόγια της οικογένειάς μου και ζήτησα στήριξη μόνο απ αυτήν. Μου λέγανε δηλαδή πως : κάνε εσύ την αρχή για μια καινούργια ζωή. Και αυτό για μένα ήταν η αποκορύφωσή μου. Πίστευα πως δεν υπήρχε σημαντικότερο πράγμα για μένα εκτός από το σχολείο.
Αυτό πίστευα μέχρι την ώρα που άρχισα να σκέφτομαι πράγματα που ήταν εντελώς αντίθετα με αυτά που πίστευα. Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι πως : τι θα μπορούσε να μου κάνει το σχολείο αφού ήξερα ότι στο μέλλον δεν θα μου χρειαστεί; Γιατί σίγουρα ήξερα πως θα επαναλάβω την ιστορία των γονιών μου. Δηλαδή, θα παντρευόμουνα, θα έκανα παιδιά και θα ασχολιόμουνα μόνο με το νοικοκυριό και την φροντίδα των παιδιών
Με αυτή τη σκέψη γκρεμίστηκε ο κόσμος μου. Γκρεμίστηκε όλο μου το είναι. Γιατί;
Γιατί τότε άρχισα να παίρνω στα σοβαρά το τι μου λέγαν οι άλλοι, δηλαδή πως θεωρείται ντροπή να πηγαίνει κάποιος μέχρι το γυμνάσιο και ειδικά όταν πρόκειται για κορίτσι. Γι αυτό και ήμουνα η πρώτη που πήγα μέχρι το γυμνάσιο. Και αυτό για μένα ήταν θάρρος, δύναμη και ενθουσιασμός, μέχρι την ώρα που όλα αναποδογυρίστηκαν και ο ενθουσιασμός άλλαξε μορφή και έγινε ντροπή.
Μετά σκέφτηκα πως γι αυτό οι περισσότεροι καθηγητές μου έδειχναν κάτι που δεν έδειχναν στα άλλα παιδιά - δηλαδή, μου δίνανε μια δεύτερη και τρίτη ευκαιρία να καταφέρω κάτι το καλύτερο. Δεν ήμουνα και πάντα διαβασμένη, αλλά φοβόμουνα να πω κάτι που ήξερα καλά. Έβαζα τα κλάματα με το παραμικρό, έκλαιγα συνέχεια. Τα ίδια παιδιά που με πλήγωναν με ρωτούσαν τι έχω. Ε! Τότε ήταν που εγώ τρελαινόμουνα γιατί δεν μπορούσα να πω σ΄ αυτό το παιδί ότι: ξέρεις κάτι; Είσαι η αιτία που κλαιω. Όχι λοιπόν, δεν μπορούσα να το κάνω. Τα έπνιγα όλα μέσα μου και αυτό δεν μούκανε καλό. Φοβόμουνα να μεταδώσω στους άλλους αυτό που νοιώθω. Είχα ανάγκη να ανοίξω την καρδιά μου σε κάποιον.
Πιέστηκα πολύ για να πάρω την απόφαση να σταματήσω το σχολείο. Το έκανα λοιπόν χωρίς να σκεφτώ ότι αυτό θα κατέστρεφε όλα μου τα όνειρα.
( κλικ πάνω στο γράμμα για μεγέθυνση)
Νοιώθω πολύ καταπιεσμένη από όλες τις πλευρές που αφορούν το θέμα του σχολείου.
Δεν ξέρω γιατί μα νοιώθω πολύ χάλια.
Πιστεύω πως αυτό που νοιώθω εγώ είναι το λάθος και έτσι προσπαθώ να υποβαθμίσω τη δική μου γνώμη και να κάνω αυτό που με συμβουλεύουν ή διατάσσουν οι άλλοι.
Αλλά πολύ βαθιά μέσα μου δεν το δέχομαι, γιατί πιστεύω πως είναι πολύ άδικο να σταματήσω να πηγαίνω στο σχολείο, επειδή έτσι αρέσει στους άλλους.
Μακάρι να μπορούσα να μην ακούω κανένα και να κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό και καλύτερο. Αλλά αυτό είναι αδύνατο. Παρόλο που πιστεύω ότι μπορώ να γίνω κάτι καλύτερο από τους ανθρώπους που μέχρι τώρα γνώρισα, για παράδειγμα τους γονείς μου. Όχι πως ντρέπομαι, αντίθετα είμαι πολύ περήφανη, απλά, δεν θέλω να έχω την ίδια τύχη με αυτούς, γιατί θέλω να νομίζω πως μπορώ να καταφέρω κάτι που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν.
Πιστεύω πως μπορώ να καταφέρω πολλά και δύσκολα, αλλά φοβάμαι κάτι το ανεξήγητο, που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.
Έχω ανακαλύψει πως έχω πολλές δυνατότητες να καλυτερέψω τη ζωή μου. Και αυτό δεν είναι συμπέρασμα ώστε να επαινέσω τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή με ενθάρρυναν πολύ τα λόγια της οικογένειάς μου και ζήτησα στήριξη μόνο απ αυτήν. Μου λέγανε δηλαδή πως : κάνε εσύ την αρχή για μια καινούργια ζωή. Και αυτό για μένα ήταν η αποκορύφωσή μου. Πίστευα πως δεν υπήρχε σημαντικότερο πράγμα για μένα εκτός από το σχολείο.
Αυτό πίστευα μέχρι την ώρα που άρχισα να σκέφτομαι πράγματα που ήταν εντελώς αντίθετα με αυτά που πίστευα. Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι πως : τι θα μπορούσε να μου κάνει το σχολείο αφού ήξερα ότι στο μέλλον δεν θα μου χρειαστεί; Γιατί σίγουρα ήξερα πως θα επαναλάβω την ιστορία των γονιών μου. Δηλαδή, θα παντρευόμουνα, θα έκανα παιδιά και θα ασχολιόμουνα μόνο με το νοικοκυριό και την φροντίδα των παιδιών
Με αυτή τη σκέψη γκρεμίστηκε ο κόσμος μου. Γκρεμίστηκε όλο μου το είναι. Γιατί;
Γιατί τότε άρχισα να παίρνω στα σοβαρά το τι μου λέγαν οι άλλοι, δηλαδή πως θεωρείται ντροπή να πηγαίνει κάποιος μέχρι το γυμνάσιο και ειδικά όταν πρόκειται για κορίτσι. Γι αυτό και ήμουνα η πρώτη που πήγα μέχρι το γυμνάσιο. Και αυτό για μένα ήταν θάρρος, δύναμη και ενθουσιασμός, μέχρι την ώρα που όλα αναποδογυρίστηκαν και ο ενθουσιασμός άλλαξε μορφή και έγινε ντροπή.
Μετά σκέφτηκα πως γι αυτό οι περισσότεροι καθηγητές μου έδειχναν κάτι που δεν έδειχναν στα άλλα παιδιά - δηλαδή, μου δίνανε μια δεύτερη και τρίτη ευκαιρία να καταφέρω κάτι το καλύτερο. Δεν ήμουνα και πάντα διαβασμένη, αλλά φοβόμουνα να πω κάτι που ήξερα καλά. Έβαζα τα κλάματα με το παραμικρό, έκλαιγα συνέχεια. Τα ίδια παιδιά που με πλήγωναν με ρωτούσαν τι έχω. Ε! Τότε ήταν που εγώ τρελαινόμουνα γιατί δεν μπορούσα να πω σ΄ αυτό το παιδί ότι: ξέρεις κάτι; Είσαι η αιτία που κλαιω. Όχι λοιπόν, δεν μπορούσα να το κάνω. Τα έπνιγα όλα μέσα μου και αυτό δεν μούκανε καλό. Φοβόμουνα να μεταδώσω στους άλλους αυτό που νοιώθω. Είχα ανάγκη να ανοίξω την καρδιά μου σε κάποιον.
Πιέστηκα πολύ για να πάρω την απόφαση να σταματήσω το σχολείο. Το έκανα λοιπόν χωρίς να σκεφτώ ότι αυτό θα κατέστρεφε όλα μου τα όνειρα.
Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2007
ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ, Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ : ΕΝΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ
Τι είδαν οι φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών στην αυτό-παρουσίαση των Τσιγγάνων, μέσα από το video που γύρισαν οι ίδιοι στον καταυλισμό τους στο Ηράκλειο της Κρήτης;
Μια προσπάθεια δια-πολιτισμικής προσέγγισης, μια πρόκληση για επικοινωνία με κάτι το ανοίκειο, γίνεται το ερέθισμα και η αφορμή για μια σειρά καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Με το δικό του προσωπικό τρόπο και ύφος και με εργαλείο την εικαστική γλώσσα και την τέχνη του, ο καθένας τους, αφού κατ’ αρχήν είναι καλλιτέχνης και στη συνέχεια εν δυνάμει δάσκαλος της τέχνης, ζωγράφισε, έπλασε, κατασκεύασε, ερμήνευσε, δημιούργησε, εκφράστηκε.
Η φανερή διάθεση για ελευθερία και ο ιδιαίτερος τρόπος της ζωής αυτών των ομάδων, έχει πλάσει ένα μύθο, ρίχνει ένα πέπλο, απλώνει ένα φίλτρο, μέσα από το οποίο όλοι οι άλλοι προσπαθούν, περισσότερο ή λιγότερο, να δουν με περιέργεια ή και καχυποψία, να προσεγγίσουν και φειδωλά μάλλον να καταλάβουν αυτό το διαφορετικό. Να καταλάβουν την τέχνη να ζουν τη ζωή αυτοί οι άνθρωποι.
Παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι, παρουσιάζουν το περιβάλλον τους, το σκεπτικό της ζωής τους, αλλά και αυτοπαρουσιάζονται για να επικοινωνήσουν, δεν φαίνεται να πέφτει το πέπλο και η εικόνα τους να διαγράφεται με σαφήνεια.
Αυτό προσλαμβάνει κανείς βλέποντας τα έργα που δημιουργήθηκαν με αφορμή τη δια-πολιτισμική προσέγγιση στη διδασκαλία της τέχνης στην ΑΣΚΤ.
Μια προσπάθεια προσέγγισης, που τελικά θέτει ερωτήματα αν μπορεί όντως να συντελεστεί, ή αν απλά γράφει μια παράλληλη εικόνα, που προσομοιάζει στο ερέθισμα. Προβληματισμός πιστεύω δικαιολογημένος στην πρόκληση της πρόσληψης μιας άλλης στάσης ζωής, μιας άλλης κουλτούρας, όπου υπάρχει όμως ένα κοινό στοιχείο, αυτό της ανθρώπινης ύπαρξης, με εγγενή την ανάγκη για επικοινωνία.
Η επιθυμία όμως και η πρόθεση για επικοινωνία, το ζητούμενο δηλαδή σε μια δια-πολιτισμική προσέγγιση, εκτίθεται με σαφήνεια στο δημιουργικό αποτέλεσμα.
Τιτίκα Σάλλα
Επίκουρη Καθηγήτρια ΑΣΚΤ (Διδακτική της Τέχνης)
HOME PAGE
ΟΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ, ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ
Οι τσιγγάνοι κάτοικοι του καταυλισμού της Νέας Αλικαρνασσού της Κρήτης και οι φοιτητές του τμήματος προσχολικής εκπαίδευσης του Παν/μίου Αθηνών, δεν φαίνεται να έχουν τίποτε κοινό. Ανήκουν σε δύο ομάδες ανθρώπων που σπάνια έχουν έρθει σε επαφή, γνωρίζουν ελάχιστα η μία την άλλη και διαφέρουν σε πολλά πολιτιστικά χαρακτηριστικά.
Τα έργα που θα δείτε στην έκθεση στην Τεχνόπολη τον Φλεβάρη του 2008 είναι το αποτέλεσμα ενός αναπάντεχου ‘διαλόγου’ ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες ανθρώπων.
Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή την συνεύρεση είναι ότι η επικοινωνία με οποιαδήποτε μειονότητα, που βιώνει διακρίσεις και ζει στο κοινωνικό περιθώριο, είναι πάντα αντικείμενο προκαταλήψεων και στερεοτύπων συμπεριφοράς.
Το «Εικαστικό Εργαστήρι» του τμήματος προσχολικής εκπαίδευσης του Παν/μίου Αθηνών παρήγαγε μία σειρά εικαστικών έργων, τα οποία αποτυπώνουν τις αντιδράσεις των φοιτητριών του τμήματος, στην έκθεση «Τσιγγάνοι: η δική μου πραγματικότητα» που έγινε το 2006 στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Οι φοιτήτριες είδαν το φωτογραφικό υλικό με το οποίο οι ίδιοι οι τσιγγάνοι της Νέας Αλικαρνασσού αποτύπωναν την καθημερινότητά τους, καθώς και το βίντεο της έκθεσης. Συζήτησαν, σχολίασαν, ρώτησαν και κατέληξαν σε ιδέες για κατασκευές έργων που θα ‘απαντούσαν’ και σχολίαζαν με την σειρά τους τα έργα των τσιγγάνων.
Τα έργα που θα δείτε στην έκθεση στην Τεχνόπολη τον Φλεβάρη του 2008 είναι το αποτέλεσμα ενός αναπάντεχου ‘διαλόγου’ ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες ανθρώπων.
Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή την συνεύρεση είναι ότι η επικοινωνία με οποιαδήποτε μειονότητα, που βιώνει διακρίσεις και ζει στο κοινωνικό περιθώριο, είναι πάντα αντικείμενο προκαταλήψεων και στερεοτύπων συμπεριφοράς.
Το «Εικαστικό Εργαστήρι» του τμήματος προσχολικής εκπαίδευσης του Παν/μίου Αθηνών παρήγαγε μία σειρά εικαστικών έργων, τα οποία αποτυπώνουν τις αντιδράσεις των φοιτητριών του τμήματος, στην έκθεση «Τσιγγάνοι: η δική μου πραγματικότητα» που έγινε το 2006 στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Οι φοιτήτριες είδαν το φωτογραφικό υλικό με το οποίο οι ίδιοι οι τσιγγάνοι της Νέας Αλικαρνασσού αποτύπωναν την καθημερινότητά τους, καθώς και το βίντεο της έκθεσης. Συζήτησαν, σχολίασαν, ρώτησαν και κατέληξαν σε ιδέες για κατασκευές έργων που θα ‘απαντούσαν’ και σχολίαζαν με την σειρά τους τα έργα των τσιγγάνων.
Φιλοδοξούμε ότι η εικόνα, το κυρίαρχο μέσο μεταφοράς ιδεών και πληροφορίας στις μέρες μας, θα λειτουργήσει σαν ένας πλέον δημοκρατικός και ευέλικτος στα στερεότυπα τρόπος επικοινωνίας.
Ας ακούσουμε τι έχουν να πουν και να δείξουν οι συνήθως σιωπηλοί και αθέατοι.
Ίσως ακούσουμε και αντικρίσουμε κάτι για την ζωή μας που δεν ξέρουμε.
Ουρανία Κούβου
Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2007
Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2007
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δεις την πραγματικότητα;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι...για να δεις την πραγματικότητα
Tim Noble and Sue Webster από τη σειρά Incredible Shadows
Tim Noble and Sue Webster, Dirty White Trash [With Gulls] 1998 Six months' worth of the artists' rubbish Variable dimensions,
a "shadow sculpture" by Tim Noble & Sue Webster
Tim Noble and Sue Webster HE/SHE (installation view) 2003 Modern Art, London
Tim Noble and Sue Webster από τη σειρά Incredible Shadows
Tim Noble and Sue Webster, Dirty White Trash [With Gulls] 1998 Six months' worth of the artists' rubbish Variable dimensions,
a "shadow sculpture" by Tim Noble & Sue Webster
Tim Noble and Sue Webster HE/SHE (installation view) 2003 Modern Art, London
Ο απρόβλεπτος εγκέφαλος, Δρ Ντιν Σιμπάτα
«Η αντίληψη των μουσικών δονήσεων από τους κωφούς είναι πιθανότατα εξίσου αληθινή με τους αντίστοιχους ήχους, αφού τελικά υφίστανται επεξεργασία στο ίδιο τμήμα του εγκεφάλου» εξήγησε.
Την έρευνα κλήθηκε να σχολιάσει στο BBC o διευθυντής του τομέα τεχνολογίας του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου για τους Κωφούς στη Βρετανία, Δρ Τζον Λόου:
«Η απόλαυση της μουσικής από τους κωφούς έχει παραβλεφθεί για υπερβολικά πολύ καιρό και τα ευρήματα φαίνονται να υποστηρίζουν τις εμπειρίες που έχουν αναφερθεί από κωφά άτομα».
Τα ευρήματα του Δρ Σιμπάτα βασίστηκαν σε σύγκριση δέκα κωφών και δέκα ατόμων χωρίς προβλήματα ακοής.
Οι εθελοντές κλήθηκαν να κρατούν έναν πλαστικό σωλήνα μέσω του οποίου μεταδίδονταν στα χέρια τους διακεκομμένες δονήσεις.
Παράλληλα, οι ερευνητές κατέγραφαν την εγκεφαλική τους λειτουργία με την τεχνική του λειτουργικού μαγνητικού συντονισμού (fMRI) - παραλλαγή της μαγνητικής τομογραφίας.
Και στις δύο ομάδες παρατηρήθηκε δραστηριότητα στην περιρολάνδια περιοχή, το τμήμα του εγκεφάλου που επεξεργάζεται ερεθίσματα δονήσεων. Ωστόσο, στον εγκέφαλο των κωφών ατόμων καταγράφηκε δραστηριότητα και στον ακουστικό φλοιό, ενώ στα άτομα με φυσιολογική ακοή η περιοχή αυτή παρέμεινε ανενεργός.
Ο Δρ Σιμπάτα πιστεύει ότι η δυνατότητα των κωφών να νιώθουν τη μουσική οφείλεται σε αλλαγές στις νευρικές συνδέσεις του εγκεφάλου, που πιθανώς ολοκληρώνονται στην παιδική ηλικία. Επομένως, τα κωφά παιδιά ίσως πρέπει να εκπαιδεύονται από πολύ νωρίς στο να αντιλαμβάνονται τις ηχητικές δονήσεις ως ήχους.
Η έρευνά του ίσως οδηγήσει παράλληλα στη δημιουργία βοηθημάτων ακοής που μετατρέπουν την ηχητική ενέργεια σε δονήσεις, επιτρέποντας στους κωφούς να κατανοούν ακόμα και ομιλία.Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο 87ο ετήσιο συνέδριο της Ακτινολογικής Εταιρείας Βόρειας Αμερικής.
HOME PAGE
Την έρευνα κλήθηκε να σχολιάσει στο BBC o διευθυντής του τομέα τεχνολογίας του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου για τους Κωφούς στη Βρετανία, Δρ Τζον Λόου:
«Η απόλαυση της μουσικής από τους κωφούς έχει παραβλεφθεί για υπερβολικά πολύ καιρό και τα ευρήματα φαίνονται να υποστηρίζουν τις εμπειρίες που έχουν αναφερθεί από κωφά άτομα».
Τα ευρήματα του Δρ Σιμπάτα βασίστηκαν σε σύγκριση δέκα κωφών και δέκα ατόμων χωρίς προβλήματα ακοής.
Οι εθελοντές κλήθηκαν να κρατούν έναν πλαστικό σωλήνα μέσω του οποίου μεταδίδονταν στα χέρια τους διακεκομμένες δονήσεις.
Παράλληλα, οι ερευνητές κατέγραφαν την εγκεφαλική τους λειτουργία με την τεχνική του λειτουργικού μαγνητικού συντονισμού (fMRI) - παραλλαγή της μαγνητικής τομογραφίας.
Και στις δύο ομάδες παρατηρήθηκε δραστηριότητα στην περιρολάνδια περιοχή, το τμήμα του εγκεφάλου που επεξεργάζεται ερεθίσματα δονήσεων. Ωστόσο, στον εγκέφαλο των κωφών ατόμων καταγράφηκε δραστηριότητα και στον ακουστικό φλοιό, ενώ στα άτομα με φυσιολογική ακοή η περιοχή αυτή παρέμεινε ανενεργός.
Ο Δρ Σιμπάτα πιστεύει ότι η δυνατότητα των κωφών να νιώθουν τη μουσική οφείλεται σε αλλαγές στις νευρικές συνδέσεις του εγκεφάλου, που πιθανώς ολοκληρώνονται στην παιδική ηλικία. Επομένως, τα κωφά παιδιά ίσως πρέπει να εκπαιδεύονται από πολύ νωρίς στο να αντιλαμβάνονται τις ηχητικές δονήσεις ως ήχους.
Η έρευνά του ίσως οδηγήσει παράλληλα στη δημιουργία βοηθημάτων ακοής που μετατρέπουν την ηχητική ενέργεια σε δονήσεις, επιτρέποντας στους κωφούς να κατανοούν ακόμα και ομιλία.Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο 87ο ετήσιο συνέδριο της Ακτινολογικής Εταιρείας Βόρειας Αμερικής.
HOME PAGE
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)