Παραπομπες

πληροφορίες σχετικά με την Κοινότητα και την Κουλτούρα των Κωφών και βαρηκόων

2010-10-22T07:45:00.001-07:00

(φωτό) Σοφία Ζάγκα: Η ήχος βγαίνει από το σώμα
Για πληροφορίες σχετικά με την Κοινότητα και την Κουλτούρα των Κωφών και βαρηκόων βλ.:Η Kοινωνία και οι Κωφοί.

Περιέχει πολύ ενδιαφέροντα και κατατοπιστικά στοιχεία σχετικά με :
-την Κουλτούρα και Ταυτότητα Κωφών-Αρθρα σχετικά με την κώφωση και τα άτομα με προβλήματα ακοής.
-Special Education : Ηλεκτρονικό περιοδικό με θέματα ειδικής αγωγής. Προσέγγιση στη δυσκολία, στην αναπηρία, στο άτομο, στην οικογένεια.

Information about deaf people in wikipedia
More information

ATTITUDES OF DEAF STUDENTS AND SOCIETY’STOWARDS SCHOOL

2010-10-22T07:36:00.001-07:00

INTEGRATIONSUMMARYIntegration of schools for students with special needs with those of general education has been one of the most important issues on educational agenda during the last fifteen years.
The idea of training for deaf children in local schools and their integration with hearing-able students will be made difficult by the latter.
However, the conception of deaf children’s attendance in general education schools is official policy of governments in many countries.
The issue of training of deaf children in schools of hearing-able children is responsible for sharp juxtapositions among special scientists, parents and deaf children.
Hitherto, it is believed that deaf students have more opportunities for social relations while socializing with hearing-able students and their teachers;
thus, they obtain necessary capabilities helpful to their future social accession.
However, related researches showed up that deaf teenagers feel more secure and acceptable into relations with deaf classmates.

Στάσεις κωφών μαθητών και κοινωνίας μπροστά στη σχολική "ενοποίηση"

2010-10-22T07:35:00.001-07:00

Ημερομηνία Αποστολής : 15/05/2007
Της Φραντζή ΠηνελόπηςΕκπαιδευτικού,
Μεταπτ. Διπλ. στις Κοινωνικές Επιστήμεςκαι τις Επιστήμες της Αγωγής,
Υποψ. Διδάκτ. Εθν. και Καποδ. Παν/μίου Αθηνών.

Άτομα με ειδικές ανάγκες υπήρχαν από τη στιγμή της εμφάνισης του ανθρώπου ως ατόμου, αργότερα με τη δημιουργία κοινωνικών ομάδων και θα συνεχίζουν να υπάρχουν στο μέλλον. Η αντιμετώπιση όμως αυτών των συμπολιτών μας υπήρξε διαφορετική από εποχή σε εποχή. Είχε, δε, πάντοτε σχέση με τις υπάρχουσες αντιλήψεις, τις φιλοσοφικές θεωρίες και τις στάσεις της κοινωνίας.
Έτσι η στάση τόσο της διεθνούς όσο και της ελληνικής κοινωνίας προς τα άτομα με ειδικές ανάγκες κυμάνθηκε μεταξύ απόρριψης και πλήρους αποδοχής.
Τώρα πια, τα προβλήματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες έχουν συνδεθεί με τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως ορίζονται γενικά στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. (1948).
Με βάση τις αρχές που διατυπώνονται σε αυτήν αλλά και σε άλλες διακηρύξεις που συνδέουν την αναπηρία με τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα (Σαλαμάνκα, 1994), τα προβλήματα των ανάπηρων ατόμων αντιμετωπίζονται από τα προηγμένα κράτη :
1. Με την αναγνώριση των ιδιαιτεροτήτων τους
2. την αποδοχή του «ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ»
3. τη θέσπιση ειδικής νομοθεσίας
4.την εξάλειψη των κάθε είδους διακρίσεων

Η εισήγηση παρατίθεται σε μορφή (doc. 60 Κb) εδώ.

Η Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, ένα άλλο μέσο επικοινωνίας, Μ. Κατσογιάννου

2010-10-22T07:15:00.000-07:00

Μαριάννα Κατσογιάννου,
Επίκουρη Καθηγήτρια Γενικής Γλωσσολογίας,
Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών Πανεπιστημίου Κύπρου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, που δεν έχουν προσωπικές ή κοινωνικές επαφές με κωφούς, έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι νοηματικές γλώσσες είναι ένα είδος παντομίμας ή αναπαράστασης κάποιας από τις φωνούμενες γλώσσες που μιλάνε οι ίδιοι. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική από την ευρέως διαδεδομένη αυτή αντίληψη.
Περισσότερα... (14612 bytes)

what hands can do

2010-10-22T07:09:00.001-07:00

Videos: What hands can do

κλικ για ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ KΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ (home page)

πληροφοριες για τη δραση "καταγραφω την πραγματικοτητα μου : χωρις ηχο"

2010-10-22T07:03:00.000-07:00

Στη δράση αυτή συμμετείχαν 8 νέοι κωφοί ή βαρύκοοι καλλιτέχνες (Γραφίστες και φοιτητές ΑΣΚΤ). Συγκεκριμένα οι:
Μαριέλλα Σακελλαρίου,
Ειρήνη Λάμπρου,
Δημήτρης Κορακάκης,
Νίκος Φωτεινός,
Σοφία Ζάγκα,
Μαρία Κατεβάτη,
Παυλίνα Αθανασοπούλου,
Τατιάνα Ρεμούνδου.
Έφτιαξαν δικές τους ιστορίες, που στη συνέχεια εικονοποίησαν με φωτογραφίες που τράβηξαν.
Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς έδωσε το υλικό παραγωγής μικρού μήκους ταινιών, οι οποίες θα προβληθούν παράλληλα με μια έκθεση φωτογραφιών, video art και εγκαταστάσεις στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ (ΓΚΑΖΙ), τον Φεβρουάριο 2008.

Στη διεξαγωγή του σχεδίου βοήθησαν σημαντικά:
η κ. Φ. Σαρινοπούλου, Κοινωνική Λειτουργός, ως Σύμβουλος ( ΤΕΙ Αθηνών ),
ο κ. Γαλάνης (Ίδρυμα Κωφών, Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία "ΔΡΩ"),
η Τατιάννα Ρεμούνδου, μέλος της ομάδας των νέων κωφών, η οποία ως φωτογράφος και επιπλέον, επειδή γνωρίζει άριστα τόσο τη χειλεοανάγνωση όσο και τη νοηματική, ανέλαβε ως ενδιάμεσος και υπεύθυνη εκπαίδευσης.
Ιδιαίτερα σημαντική για την ολοκλήρωση του σχεδίου αποδείχτηκε η συμμετοχή της Κοινωνικής Λειτουργού Κλεοπάτρας Τσοπάνη, λόγω -σχετικής με το θέμα- εμπειρίας της, κυρίως όμως λόγω του ενδιαφέροντός της .
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η συμβολή του σκηνοθέτη Μάνου Σταυρακάκη τόσο στο σχεδιασμό όσο και την υλοποίηση της δράσης, το φωτογραφικό υλικό της οποίας πρόβαλε με πρωτοτυπία, σεβασμό και ευαισθησία .

Το συγκεκριμένο σχέδιο υποβλήθηκε και υποστηρίχτηκε από 4 νέους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με το αντικείμενο.
Συγκεκριμένα τον Μάνο Σταυρακάκη (σκηνοθέτη), την Κλεοπάτρα Τσοπάνη (Κοινωνική Λειτουργό), που συμμετείχε στην υλοποίηση της δράσης και ως σύμβουλος, την Ελευθερία Κοτσανά (δικηγόρο) και την Ειρήνη Μωραϊτη (Διοίκηση Επιχειρήσεων και ερασιτέχνη Φωτογράφο).
Αν κλικάρετε στην από κάτω εικόνα θα οδηγηθείτε, στο blog των νέων που συμμετείχαν στην υλοποίηση της δεύτερης δράσης του πειράματος "Καταγράφω την πραγματικότητά μου": Χωρίς ήχο.

λίγα λόγια για το πρόγραμμα.......

2010-10-19T14:10:00.001-07:00

Σπάνια δίνεται η ευκαιρία σε άτομα που διαφοροποιούνται από τις πλειοψηφίες ως προς την εμφάνιση, τα ήθη, τις πεποιθήσεις ή τη συμπεριφορά να μιλήσουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και για τον τρόπο που ζουν, αντιλαμβάνονται και δίνουν νόημα στη ζωή τους. Με εργαλεία την Τέχνη και τις νέες Τεχνολογίες τo Πρόγραμμα "καταγράφω την πραγματικότητά μου: through my eyes" επιδιώκει:
-να δώσει φωνή σ αυτούς που δεν έχουν και δεν ακούγονται κοινωνικά,
-να φέρει κοντά πολύ διαφορετικούς ανθρώπους έτσι ώστε να συνδεθούν και να κατασκευάσουν καινούργιες απόψεις για τον κόσμο, όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται, και έτσι
-να δοθεί η ευκαιρία στους υπόλοιπους να "δανειστούμε" για λίγο τα "μάτια" και τα "αυτιά" αυτών των ανθρώπων και να αντιληφθούμε ότι αυτό που προσλαμβάνουμε δεν απεικονίζει την "αντικειμενική" πραγματικότητα αλλά το δικό μας νοητικό μοντέλο, τις δικές μας αντιληπτικές προτιμήσεις και δυνατότητες οι οποίες δημιουργούν τα φίλτρα της αντίληψής μας που καθορίζουν τι θα πιστέψουμε και τι θα απορρίψουμε.

Με τις δράσεις που σχεδιάζει και υλοποιεί επιδιώκεται:

(Ι) η αυτοπαρουσίαση ομάδων που θεωρούνται ότι μειονεκτούν, για τις οποίες ό,τι γνωρίζουμε προέρχεται ως επί τω πλείστον, από πληροφορίες παρατηρητών που δεν ανήκουν σ΄ αυτές.

Αυτή ακριβώς η μέθοδος αυτοπαρουσίασης που μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τις "μειονότητες" στη βάση δικών τους αναφορών και όχι μέσα από αυτά που οι άλλοι λένε γι αυτούς προσδίδει το στοιχείο της καινοτομίας στο πρόγραμμα "Διαπολιτισμικοί Διάλογοι : Καταγράφω την πραγματικότητά μου".

Μεθοδολογικά, τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι πάντα τα ίδια:
φωτογραφία και ντοκιμαντέρ.
Η επιλογή των εργαλείων βασίστηκε σε δύο υποθέσεις:
1) ότι η φωτογραφία αποκαλύπτει τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο φωτογράφος αντιλαμβάνεται και νοηματοδοτεί τον κόσμο και τη ζωή, και
2) ότι η Τέχνη και ιδιαίτερα εξωλεκτικές μορφές της, αποτελούν -ίσως το καταλληλότερο- μέσο προκειμένου να αναπτυχθεί ένας διάλογος, ιδιαίτερα διαπολιτισμικός.

Και οι δύο υποθέσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές στις σημερινές πολυπολιτισμικές κοινωνίες, όπου καλούμαστε να συμβιώσουμε άνθρωποι πολύ διαφορετικοί μεταξύ μας.

Ο δρόμος της Τέχνης επελέγη επίσης επειδή δεν απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις, δεν προϋποθέτει συγκεκριμένο επίπεδο μόρφωσης και δεν έχει γλωσσικούς περιορισμούς.

Επιπλέον, φαίνεται ότι η εικόνα –και η Τέχνη γενικότερα- δεν ενεργοποιεί, σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον, στερεότυπα και αντιστάσεις, τόσο στο δημιουργό όσο και στον αποδέκτη, κάνοντας έτσι ευκολότερη την -σε μεγάλο βαθμό- αυθόρμητη έκφραση και επικοινωνία.

(ΙΙ) ο Διαπολιτισμικός Διάλογος, αποτελεί την αμέσως επόμενη - χρονικά- επιδίωξη του προγράμματος. Συγκεκριμένα, μετά το στάδιο της αυτοπαρουσίασης της μειονοτικής ομάδας - στόχου και με αφορμή τα έργα που έχουν παραχθεί από αυτήν, (σε συνεργασία με την τριτοβάθμια εκπαίδευση) προκαλούνται φοιτητές να απαντήσουν σ αυτό το ερέθισμα, αποτυπώνοντας σκέψεις, συναισθήματα και μέσα απ΄αυτά τα στερεότυπα της κυρίαρχης κουλτούρας γι αυτή την ομάδα. Πάντα μέσα από μορφές τέχνης. Είναι ένας διάλογος που δεν προϋποθέτει την πρόσωπο με πρόσωπο - λεκτική επικοινωνία μεταξύ των ομάδων που συμμετέχουν, οι οποίες καταθέτουν τις απόψεις τους μόνο με καλλιτεχνήματα, (διαμεσολαβημένος διάλογος / mediated dialogue) .

(ΙΙΙ) Η πραγματικότητα μέσα από τα μάτια μου "through my eyes", ονομάζεται το τελευταίο στάδιο του προγράμματος, κατά τη διάρκεια του οποίου εκτίθενται στο κοινό τα έργα των συνδιαλεγομένων, δίνοντας την ευκαιρία μέσα από ένα ιδιότυπο καλλιτεχνικό διάλογο να αντιληφθούμε την άποψη της κάθε πλευράς, εικαστικά διατυπωμένης πάντα. Ένας τριγωνικός διάλογος που χρειάζεται πάντα το θεατή για να γίνει.

Ο διάλογος αυτός μπορεί να γίνει είτε σε χώρο πραγματικό ή εικονικά μέσω διαδικτύου.

Η πειραματική αυτή προσπάθεια του προγράμματος "Καταγράφω την πραγματικότητά μου: through my eyes" εξελίσσεται βήμα - βήμα μέσα από μια έρευνα - δράση.
Ετσι, από τα σχέδια που μέχρι σήμερα έχουν γίνει είναι φανερό ότι χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν και άλλες μορφές τέχνης, εκτός από τα δύο βασικά μεθοδολογικά εργαλεία που προτείνονται εξ αρχής από το πρόγραμμα (φωτογραφία & ντοκιμαντέρ), προκειμένου οι ομάδες που συμμετέχουν σ αυτό να μπορέσουν να αποτυπώσουν τη δική τους αντίληψη για τον κόσμο, για τον εαυτό τους και για τον "άλλο".
(Για παράδειγμα οι κωφοί και βαρήκοοι χρησιμοποιούν πολύ video art, ενώ άτομα με πρόβλημα όρασης χρησιμοποιούν τις κατασκευές).

Γενικότερα, στο σύνολό της η διαδικασία που ακολουθείται σε κάθε δράση, διαμορφώνεται ανάλογα με τις υποδείξεις και τις δυνατότητες της εκάστοτε ομάδας που συμμετέχει στο πρόγραμμα. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των νέων με προβλήματα ακοής, το ντοκιμαντέρ "Καταγράφω την πραγματικότητά μου: χωρίς ήχο" έγινε, χρησιμοποιώντας φωτογραφίες που οι νέοι της ομάδας τράβηξαν για να εικονοποιήσουν ιστορίες τις οποίες οι ίδιοι είχαν προηγουμένως γράψει. Προηγήθηκε δηλαδή ο λόγος της εικόνας. Αντίθετα, οι νεαροί τσιγγάνοι, πρώτα τράβηξαν φωτογραφίες από την καθημερινότητά τους τις οποίες στη συνέχεια σχολίασαν στο σχετικό ντοκιμαντέρ ("Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Τσιγγάνοι καταυλισμού Ν. Αλικαρνασσού"). Ίσως επειδή για τους πρώτους, βασικό μέσο επικοινωνίας είναι η όραση, ενώ για τους δεύτερους ο λόγος.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ως παρατήρηση, ότι οι νέοι με προβλήματα ακοής, τράβηξαν πολλές φωτογραφίες -συχνά όμοιες μεταξύ τους- (τράβηξαν περίπου 6.000 φωτογραφίες, ενώ οι ομάδα των Τσιγγάνων περίπου 1500), δίνοντας την αίσθηση του πλατειασμού και της επανάληψης (λούπα) που παρατηρείται και όταν μιλάμε.

(Αυτό όμως είναι μια υπόθεση που πρέπει να ελεγχθεί, επειδή στην ομάδα των Τσιγγάνων είχαν χρησιμοποιηθεί κλασικές φωτογραφικές μηχανές, ενώ στην ομάδα των νέων με προβλήματα ακοής χρησιμοποιήθηκαν ψηφιακές μηχανές).

Κύριο συμπέρασμα από τα σχέδια που έχουν υλοποιηθεί μέχρι σήμερα είναι πως:

τα στερεότυπα και οι αντιλήψεις δεν αλλάζουν εύκολα.

Παράλληλα όμως από τη δημοσιοποίηση των προϊόντων αυτών των δράσεων συμπεραίνουμε πως:

η γνωριμία με το διαφορετικό φαίνεται πως μειώνει το φόβο και τις αποστάσεις που βάζουμε όταν βρεθούμε απέναντι σε οτιδήποτε άγνωστο, και πως:

η Τέχνη φαίνεται να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ της πλειοψηφίας και ομάδων που κατά κάποιο τρόπο αποκλίνουν. Πιθανόν, επειδή ενεργοποιεί την αίσθηση μάλλον παρά τη λογική και μειώνει τις αντιστάσεις (και από τις δύο πλευρές) και τα ιδεολογήματα τα οποία στηρίζουν προκαταλήψεις και αρνητικές συμπεριφορές σε βάρος κάθε τι "ξένου" που μας φοβίζει και πιθανόν μας ανισορροπεί.

HOME PAGE

Το blog περιγράφει αυτή την προσπάθεια ....

METAMORPHOSES: INFORMATION ABOUT THE PROGRAM

2010-10-17T07:04:00.000-07:00

There are many ways to perceive reality: Try to ‘see’ it through my eyes
Theoretical and philosophical underpinnings of the program

It is a rare opportunity in Greece today for groups of people that are ‘different’ form the majority or mainstream culture, whether in terms of appearance, cultural mores, beliefs, abilities or behavior, to be able to talk about themselves and the way they live, make sense of and perceive their lives. The stories, narratives, and accounts of these ‘diverse’ others are rarely heard. It is usually from ‘other’ sources that we draw information about these ‘different’ groups. These sources tend to mold and shape the images we share of all the ‘others’ that constitute our communities, and to speak for and of through master narratives. Master narratives are the stories found lying about in the dominant culture that serve as summaries of socially shared understandings (Nelson, 2001). Master narratives are often archetypal, consisting of stock plots and readily recognizable character types, and we use them not only to make sense of our experience (Nisbett & Ross, 1980) but also to justify what we do (MacIntyre, 1984).

As the repositories of common norms, master narratives exercise a certain authority over our identities and play a role in informing what we think of ourselves, the ‘others’ and our worlds. By ‘identity’ we mean the interaction of a person’s self-conception with how others conceive her. In other words, identities are understandings we have of ourselves and others, understandings that are influenced by the images that permeate within a community, images with their own inherent biases, stereotypes of what ‘others’ are or are supposed to be. Being that identities are dialogical (Bakhtin, 1929/1984), socially constructed and that master narratives tend to define, speak for and constrain certain ‘diverse’ peoples’ stories, and perhaps the scope of their actions, the narratives and stories of the groups in question need to be heard and constructed into counterstories. By telling their stories, being heard and repairing through narrative their positions the member(s) of the ‘other’ group(s) to have a say and to exercise their agency more freely.

Program goals and objectives

The program entitled “Intercultural Dialogues: Recording my Reality” seeks to provide opportunities for people belonging in ‘other groups’-that is people whose voices have been voiced-over by the master narratives that predominate the media and the culture at large- to put their own stories on record and to provide information on their lives, as well as their way of life. The program thus attempts to forge and promote understandings of such different stories, viewpoints, positioning, and perceptions of life and of conduct, in order to ultimately facilitate and promote intercultural communication. Via the development of a cluster of visual and narrative histories, anecdotes, and other narrative fragments these ‘others’ have begun weaving together conterstories—stories that resist given, voiced-over and perhaps ‘oppressive’ identities (compiled in the master narratives) and replace them with narratives that retell the story about the person or the group to which the person belongs in such a way as to make visible the morally relevant details that the master narratives suppressed (Nelson, 2001). If our subjectivity is the product of shifting voices, stories, and narratives that are in conversation, and if the self is performed as a dialogue of voices that debate and dispute the moral basis of the social order in which they find themselves positioned (Raggatt, 2007) it is crucial for personal and social reasons to have all stories told. The mere act of constructing a story that is voiced and heard may help alter the ‘diverse other’s’ perception of herself. Not having voice and not being heard are forms of oppression. Oppression often infiltrates a person’s consciousness, so that s/he comes to operate, from her own point of view, as her oppressors want her to, rating herself as they rate her. These counterstories can provide a significant form of personal understanding but also resistance to the dominant master narratives that sweep over our lives.

Quantum Physics: David Bohm, by Geoff Haselhurst

2010-10-15T09:06:00.000-07:00

Bohmian Wave Mechanics / Wholeness and the Implicate Order
Intro - Ideas of David Bohm - Bohmian Mechanics - David Bohm Wholeness & Implicate Order - Bohm Quotes - David Bohm Biography - Links David Bohm
Introductory Quotes to David Bohm's Holographic Universe
It is proposed that the widespread and pervasive distinctions between people (race, nation, family, profession, etc., etc.) which are now preventing mankind from working together for the common good, and indeed, even for survival, have one of the key factors of their origin in a kind of thought that treats things as inherently divided, disconnected, and "broken up" into yet smaller constituent parts. Each part is considered to be essentially independent and self-existent.(David Bohm, Wholeness and the Implicate Order)
The notion that all these fragments is separately existent is evidently an illusion, and this illusion cannot do other than lead to endless conflict and confusion.
Indeed, the attempt to live according to the notion that the fragments are really separate is, in essence, what has led to the growing series of extremely urgent crises that is confronting us today.
Thus, as is now well known, this way of life has brought about pollution, destruction of the balance of nature, over-population, world-wide economic and political disorder and the creation of an overall environment that is neither physically nor mentally healthy for most of the people who live in it.
Individually there has developed a widespread feeling of helplessness and despair, in the face of what seems to be an overwhelming mass of disparate social forces, going beyond the control and even the comprehension of the human beings who are caught up in it. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
Reality cannot be found except in One single source, because of the interconnection of all things with one another. (Leibniz, 1670)
We are a part of Nature as a whole whose order we follow. (Spinoza, Ethics, 1673)
A Very Brief Introduction
The following article on David Bohm's Wholeness and Implicate Order is very consistent with the Wave Structure of Matter. That at a fundamental level reality is not made of discrete and separate parts (particles), but One interconnected whole. The Wave Structure of Matter agrees as the following brief summary explains;
If we abide by the rules of Science, which aims to unite a posteriori / empirical evidence from our Senses with a priori reason / logic from Principles, it is clear that we can now describe Matter (Reality) more simply in terms of Spherical Standing Waves in Space (rather than discrete particles and forces in space and time).
The purpose of this website is to explain and solve previous philosophical problems that arose because of the wrong metaphysical foundations of our language (currently founded on four separate things - Matter as 'Particles' generating 'Forces' in 'Space' and 'Time').
Very briefly summarised;To unite these four separate things we must describe Reality from One Thing. The Metaphysics of Space and Motion and the Wave Structure of Matter is founded on One Principle which describes One Substance, Space, and its Properties as a Wave-Medium.
Matter Exists as Spherical Standing Waves in Space.
Time is caused by wave Motion (as spherical wave motions of Space which cause matter's activity and the phenomena of time).
The discrete 'particle' effect of matter is formed by the Wave-Center of the Spherical Waves. (See Diagrams below.) Forces result from wave interactions of the Spherical In and Out Waves with other matter in the universe which change the location of the Wave-Center (and which we 'see' as a 'force accelerating a particle'. It is also recommended that you read on the Metaphysics of Space and Motion and the Wave Structure of Matter at http://www.spaceandmotion.com/ which contains a brief summary and links to all the main pages of the Website.
This rough diagram shows how the Spherical In and Out Waves form a Standing Wave around the Wave-Center 'particle'.
I have added a few comments (GH) to the David Bohm article below, though I think the comments are pretty obvious once you understand the Wave Structure of Matter. David Bohm was a fine and interesting scientist philosopher, so I hope you enjoy reading the following article, Bohm quotations and biography.
HOME PAGE

Essay on Life & Ideas of David Bohm

2010-10-15T09:05:00.000-07:00

(1917 - 1992)

In autumn of 1992, one of the world's greatest contemporary physicists passed away.
David Bohm, whose work inspired many people all over the world, died in London.
David Bohm's contributions to science and philosophy are profound, and they have yet to be fully recognized and integrated on the grand scale.
David Bohm was born on December 20, 1917, in Wilkes-Barre, Pennsylvania.
Bohm was fascinated by the dazzling concepts of cosmic forces and vast expanses of space that lie beyond our understanding.
Bohm began his theory with the troubling concern that the two pillars of modern physics, quantum mechanics and relativity theory, actually contradict each other.
This contradiction is not just in minor details but is very fundamental, because quantum mechanics requires reality to be discontinuous, non-causal, and non-local, whereas relativity theory requires reality to be continuous, causal, and local.
This discrepancy can be patched up in a few cases using mathematical re-normalization techniques, but this approach introduces an infinite number of arbitrary features into the theory that, Bohm points out, are reminiscent of the epicycles used to patch up the crumbling theory of Ptolmaic astronomy.
Hence, contrary to widespread understanding even among scientists, the new physics is self-contradictory at its foundation and is far from being a finished new model of reality.
Bohm was further troubled by the fact that many leading physicists did not pay sufficient attention to this discrepancy.
Seeking a resolution of this dilemma, Bohm inquired into what the two contradictory theories of modern physics have in common.

What he found was undivided wholeness.

Bohm was therefore led to take wholeness very seriously, and, indeed, wholeness became the foundation of his major contributions to physics.
According to quantum physics no matter how far apart two quanta's of light (photons) travel, when they are measured they will always be found to have identical angles of polarization. This suggests that somehow the two photons must be instantaneously communicating with each other so they know which angle of polarization to agree upon.
Eventually, technology became available to actually perform the two particle experiment, but no one was able to produce conclusive results.
Then in 1982 a remarkable event took place. At the University of Paris a research team led by physicist Alain Aspect performed what may turn out to be one of the most important experiments of the 20th century.
There are some who believe his discovery may change the face of science.
Aspect and his team discovered that under certain circumstances subatomic particles are able to instantaneously communicate with each other regardless of the distance separating them. It doesn't matter whether they are 10 feet or 10 billion miles apart.
Somehow each particle always seems to know what the other is doing.
GH - This is correct because matter is actually large, as a Spherical Standing Wave in Space (rather than a 'particle') thus is always continuously connected to all other matter in the Universe by its In and Out Waves.
This meant that either Einstein's long-held theory that no communication can travel faster than the speed of light or the two particles are non-locally connected.
Because most physicists are opposed to admitting faster-than-light processes into physics, this daunting prospect has caused some physicists to try to come up with elaborate ways to explain away Aspect's findings.
But it has inspired others to offer even more radical explanations.
David Bohm believes the reason subatomic particles are able to remain in contact with one another regardless of the distance separating them is not because they are sending some sort of mysterious signal back and forth, but because their separateness is an illusion.
Bohm postulates that the ultimate nature of physical reality is not a collection of separate objects (as it appears to us), but rather it is an undivided whole that is in perpetual dynamic flux. For Bohm, the insights of quantum mechanics and relativity theory point to a universe that is undivided and in which all parts merge and unite in one totality.

This undivided whole is not static but rather in a constant state of flow and change, a kind of invisible ether from which all things arise and into which all things eventually dissolve. Indeed, even mind and matter are united.

Bohm refers to his theory as the holomovement. The terms holo and movement refer to two fundamental features of reality.
The movement portion refers to the fact that reality is in a constant state of change and flux as mentioned above.
The holo portion signifies that reality is structured in a manner that is very similar to holography. Bohm says that the universe is like a hologram.
GH - This is correct, this dynamic flux is caused by the Wave Structure of Matter in Space (One Continuously Connected Wave Medium).
So, in order to understand what that means, we need to have some idea of the components and structure of a hologram.
There are several explanations, but here is something of the idea.
To construct a hologram you need two beams of light (lasers). One beam will bounce off the object that you want as a hologram, and the other beam will shine directly onto the special photographic plate or film.
The interference patterns of those two light sources will interact on the plate. They swirl around and do not look like anything in particular if you are looking at the plate. If, however, you shine a laser beam through the plate of film, the object will be reproduced in the 3-dimensional form of a hologram. And further more, if you tear the plate apart and shine the beam of light through any of the pieces, the whole object can be reproduced.
So, in essence, each part contains the patterns for the whole picture.

One of Bohm's most startling assertions is that the tangible reality of our everyday lives is really a kind of illusion, like a holographic image. Underlying it is a deeper order of existence, a vast and more primary level of reality that gives birth to all the objects and appearances of our physical world in much the same way that a piece of holographic film gives birth to a hologram.
Bohm calls this deeper level of reality the implicate (which means enfolded or hidden) order, and he refers to our own level or existence as the explicate, or unfolded order.
Put another way, electrons and all other particles are no more substantive or permanent then the form a geyser of water takes as it gushes out of a fountain. They are sustained by a constant influx from the implicate order, and when a particle appears to be destroyed, it is not lost. It has merely enfolded back into the deeper order from which it sprang.
GH - The central point here is that our mind represents our senses (due to our evolution based on survival) rather than providing a true picture of reality.

However, reason tells us that matter is clearly interconnected (e.g. the earth orbits the sun) and that there must be knowledge flowing into matter to explain how we can see things around us. This is correct, and explained by the Spherical In-Waves which form the 'particle' effect of matter at their Wave-Center.

A piece of holographic film and the image it generates are also an example of an implicate and explicate order. The film is an implicate order because the image encoded it its interference patterns is a hidden totality enfolded throughout the whole. The hologram projected from the film is an explicate order because it represents the unfolded and perceptible version of the image.
Bohm is not the only researcher who has found evidence that the universe is a hologram. Working independently in the field of brain research, Stanford neurophysiologist Karl Pribram has also become persuaded by the holographic nature of reality. He says that the human brain can be modeled as a hologram.
Pribram was drawn to the holographic model by the puzzle of how and where memories are stored in the brain.
For decades numerous studies have shown that rather than being confined to a specific location, memories are dispersed throughout the brain.
In a series of landmark experiments in the 1920's, brain scientist Karl Lashley found that no matter what portion of a rat's brain he removed he was unable to eradicate its memory of how to perform complex tasks it had learned prior to surgery.
The only problem was that no one was able to come up with a mechanism that might explain this curious whole in every part nature of memory storage.
Then in the 1960's Pribram encountered the concept of holography and realized he had found the explanation brain scientists had been looking for.
Pribram believes memories are encoded not in neurons, or small groupings of neurons, but in patterns of nerve impulses that crisscross the entire brain in the same way that patterns of laser light interference crisscross the entire area of a piece of film containing a holographic image.
GH - This is important, as again it is founded on the principle that matter is large and subtly interconnected to other matter in the space around us, as the Wave Structure of Matter explains / confirms.
Capitalizing on Pribram's findings, Bohm states that our brains are smaller pieces of the larger hologram. That our brains contain the whole knowledge of the universe.
So, you can see how each mind has a limited perspective of the universal hologram.
Our brains are our windows of perception.
Each mind always contains the whole picture, but with a limited and unclear perspective.
We each have different experience in our lives, but each perspective is valid.
Our brains mathematically construct objective reality by interpreting frequencies that are ultimately projections form another dimension, a deeper order of existence that is beyond both space and time.
GH - Time, along with particles, is a human representation, both being caused by the wave Motion of Space (thus the name of this website SpaceandMotion).
So the Wave Structure of Matter is founded on the Metaphysics of Space and (wave) Motion rather than Space and Time. But Space itself does physically exist (as a Wave-Medium).
The brain is a hologram enfolded in a holographic universe.
We can view ourselves as physical bodies moving through space. Or we can view ourselves as a blur of interference patterns enfolded throughout the cosmic hologram. This could be also expressed with the analogy that the brain is like the laser beam that shines through the holographic film to interpret the patterns. As it turns out, you can preserve the interference patterns of more than one hologram on the same film by using various different angles of projection of the laser beams.
Therefore, depending on the direction and frequency of the beam that you send through the film, a different hologram will appear.
So, if applied to the brain, consciousness literally becomes the co-creator of the reality portrayed depending upon its angle of perception. This does not mean that if I am looking at a tree, it is not really there. The tree is there on multidimensional levels, which means that I am seeing a cross-section of the tree depending on the level of consciousness that I am tuned into. If the brain is a decoder of sorts, then it can be tuned to different states or frequencies of consciousness, and I will see different levels of tree reality depending upon which one I'm on.Therefore, mind contributes to the phenomenon of reality itself, not just to the knowledge of it. In a brain that operates holographically, the remembered image of a thing can have as much impact on the senses as the thing itself.
Bohm uses his idea of the implicate order, the deeper and non-local level of existence from which our entire universe springs, to echo this sentiment:
Every action starts from an intention in the implicate order. The imagination is already the creation of the form; it already has the intention and the germs of all the movements needed to carry it out.
And it affects the body and so on, so that as creation takes place in that way, from the subtler levels of the implicate order, it goes through them until it manifests in the explicate.
In other words, in the implicate order, as in the brain itself, imagination and reality are ultimately indistinguishable, and it should therefore come as no surprise to us that images in the mind can ultimately manifest as realities in the physical body.
So it appears that through the use of images, the brain can tell the body what to do, including telling to make more images. Such is the nature of the mind/body relationship in a holographic universe.
According to the holographic model, the mind/body ultimately cannot distinguish the difference between the neural holograms the brain uses to experience reality and the ones it conjures up while imagining reality.
This effect is so powerful that each of us possesses the ability, at least at some level, to influence our health and control our physical form.
Contemporary scientists may ignore Bohm's work (as many have done), but they cannot escape its implications.
His hypothesis is rigorously grounded in the experimental evidence of physics, and such it is not just a new way of thinking about physics, it is a new physics, that is, it is a entirely new way of understanding the fundamental nature of the physical universe, as glimpsed through the data and laws of physics.
It isn't that the world of appearances is wrong; it isn't there aren't objects out there, at one level of reality. It's that if you penetrate through and look at the universe with a holographic system, you arrive at a different reality.
And that other reality can explain things that have hitherto remained inexplicable scientifically: paranormal phenomena, and synchronicities, the apparently meaningful coincidence of events. (Karl Pribram)
Bohm's holographic theory has found fruitful application in brain physiology and human consciousness. This theory opens new lines of research, it predicts hitherto unknown phenomena, and makes some novel predictions.
Bohm points out that there is no scientific evidence that argues for the dominant fragmented scientific world view over Bohm's hypothesis of undivided wholeness. However, while scientific evidence offers no help in this regard, other forms of evidence may, indeed, shed some light on the matter.
For example, mystical and spiritual teachings down through the ages have also spoken about the fundamental interconnectedness of all things.
If Bohm's physics, or one similar to it, Gary Zukav writes in his popular New Age book The Dancing Wu Li Masters (1979), should become the main thrust of physics in the future, the dances of East and West could blend in exquisite harmony.
Do not be surprised if physics curricula of the twenty-first century include classes in meditation.
With the model of the holographic brain, the holographic universe, and Quantum Physics, we could speculate that all that we hold as real is nothing more than the playful dance of light, light that has no dimension and limitless dimension.
The radical implications of Bohm's implicate order take some time to fully grasp, especially for Western minds, but whether Bohm's holographic paradigm becomes accepted in science or not remains to be seen.

HOME PAGE

Wholeness and the Implicate Order

2010-10-15T09:04:00.000-07:00

David Bohm,1980

I would say that my scientific and philosophical work, my main concern has been with understanding the nature of reality in general and consciousness in particular as a coherent whole, which is never static or complete, but which is in an unending process of movement and unfoldment. Thus, when I look back, I see that even as a child I was fascinated by the puzzle, indeed the mystery, of what is the nature of movement. Whenever one thinks of anything, it seems to be apprehended either as static or as a series of static images. Yet, in the actual experience of movement, one senses an unbroken, undivided process of flow, to which the series of static images in thought is related as a series of 'still' photographs might be related to the actuality of a speeding car. Then there is the further question of what is the relationship of thinking to reality. As careful attention shows, thought itself is in an actual process of movement. That is to say, one can feel a sense of flow in the 'stream of consciousness' not dissimilar to the sense of flow in the movement of matter in general. May not thought itself thus be part of reality as a whole? But then, what could it mean for one part of reality to know another, and to what extent would this be possible? Does the content of thought merely give us abstract and simplified 'snapshots' of reality, or can it go further, somehow to grasp the very essence of the living movement that we sense in actual experience? (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980) .. one who is similar to Einstein in creativity is not the one who imitates Einstein's ideas, nor even the one who applies these ideas in new ways, rather, it is the one who learns from Einstein and then goes on to do something original, which is able to assimilate what is valid in Einstein's work and yet goes beyond this work in qualitatively new ways. So what we have to do with regard to the great wisdom from the whole of the past, both in the East and in the West, is to assimilate it and to go on to new and original perception relevant to our present condition of life. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980).. man's general way of thinking of the totality, i.e. his general world view, is crucial for overall order of the human mind itself. If he thinks of the totality as constituted as independent fragments, then that is how his mind will tend to operate, but if he can include everything coherently and harmoniously in an overall whole that is undivided, unbroken and without border (for every border is a division or break) then his mind will tend to move in a similar way, and from this will flow an orderly action within the whole. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)Indeed, man has always been seeking wholeness - mental, physical, social and individual. .. It is instructive to consider the word 'health' in English is based on an Anglo-Saxon word 'hale' meaning 'whole': that is, to be healthy is to be whole. Likewise the English 'holy' is based on the same root as 'whole'. All of this indicates that man has sensed always that wholeness or integrity is an absolute necessity to make life worth living. Yet, over the ages, he has generally lived in fragmentation. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
In the prevailing philosophy of the Orient, the immeasurable (i.e. that which cannot be named, described, or understood through any form of reason) is regarded as the primary reality. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
If we supposed that theories gave true knowledge, corresponding to 'reality as it is', then we would have to conclude that Newtonian Mechanics was true until around 1900, after which it suddenly became false, while relativity and quantum theory suddenly became the truth. Such an absurd conclusion does not arise, however, if we say that all theories are insights, which are neither true nor false.... Man is continually developing new forms of insight, which are clear up to a point and then tend to become unclear. In this activity, there is evidently no reason to suppose that there is or will be a final form of insight (corresponding to absolute truth) or even a steady series of approximations to this. Rather, one may expect the unending development of new forms of insight (which will, however assimilate certain key features of the older forms as simplifications, in the way that relativity theory does with Newtonian theory). Our theories are to be regarded primarily as ways of looking at the world as a whole ('world-views') rather than as 'absolute true knowledge of how things are'. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
What prevents theoretical insights from going beyond existing limitations and changing to meet new facts is just the belief that theories give true knowledge of reality (which implies, of course, that they never change). Although our modern way of thinking has changed a great deal relative to the ancient one, the two have had one key feature in common: i.e. they are both generally 'blinkered' by the notion that theories give true knowledge about 'reality as it is'. Thus, both are led to confuse the forms and shapes induced in our perceptions by theoretical insight with a reality independent of our thought and way of looking. This confusion is of crucial significance, since it leads us to approach nature, society and the individual in terms of more or less fixed and limited forms of thought, and thus, apparently, to keep on confirming the limitations of these forms of thought in experience. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980
If man thinks of the totality as constituted of independent fragments, then that is how his mind will tend to operate, but if he can include everything coherently and harmoniously in an overall whole that is undivided, unbroken, and without a border then his mind will tend to move in a similar way, and from this will flow an orderly action within the whole. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)
The notion that all these fragments is separately existent is evidently an illusion, and this illusion cannot do other than lead to endless conflict and confusion. Indeed, the attempt to live according to the notion that the fragments are really separate is, in essence, what has led to the growing series of extremely urgent crises that is confronting us today. Thus, as is now well known, this way of life has brought about pollution, destruction of the balance of nature, over-population, world-wide economic and political disorder and the creation of an overall environment that is neither physically nor mentally healthy for most of the people who live in it. Individually there has developed a widespread feeling of helplessness and despair, in the face of what seems to be an overwhelming mass of disparate social forces, going beyond the control and even the comprehension of the human beings who are caught up in it. (David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)

HOME PAGE

The Holographic Universe - from Wikipedia, the free encyclopedia

2010-10-15T09:03:00.001-07:00

Για το Ολογραφικό Σύμπαν βλ.:

David Bohm
David Joseph Bohm (b. December 20, 1917, Wilkes-Barre, Pennsylvania - d. October 27, 1992, London) was an American-born quantum physicist, who made significant contributions in the fields of theoretical physics, philosophy and neuropsychology, and to the Manhattan Project .

Karl H. Pribram
(born February 25, 1919 in Vienna, Austria) is Distiguished Professor at Georgetown and George Mason Univerisites and emeritus professor of Psychology and Psychiatry at Stanford and Radford Universities.
Board certified as a neurosurgeon he did pioneering work on defineing the limbic systems,the relationship of the frontal cortex to the limbic systes, the sensory specific "association" cortex of the parietal and temporal lobes and the classical motor cortex.
To the general public, he is best known for his development of the holonomic brain model of cognitive function and his contribution to ongoing neurological research into memory,emotion, motivation and consciousness.
World best selling American author Katherine Neville is his significant other.

Η θεωρία για το Ολογραφικό σύμπαν παρουσιάστηκε από την επιστημονική σειρά της ΕΤ3 "Το σύμπαν που αγάπησα", που μας φέρνει σε επαφή με τα νέα επιστημονικά δεδομένα στον τρόπο που προσεγγίζουμε όσα μας περιβάλλουν και με τις νέες θεωρίες που διαφοροποιούν πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα.

Η παραγωγή βασίζεται στα βιβλία "Το σύμπαν που αγάπησα" και "Κοσμολογία της νόησης" των Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου, καθηγητών Αστροφυσικής του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίοι και την παρουσιάζουν.

Η σειρά των 32 ντοκιμαντέρ με τίτλο " Το σύμπαν που αγάπησα" προσπαθεί να φωτίσει τα νέα δεδομένα της Φυσικής και να εξερευνήσει τη σημασία που έχουν για τις επιστήμες της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας. (παρατίθενται σχετικά videos από τη σειρά αυτή)
HOME PAGE

"Το ολογραφικό σύμπαν"

2010-10-15T09:03:00.000-07:00

Η συγκεκριμένη θεωρία παρουσιάστηκε από την επιστημονική σειρά της ΕΤ3 "Το σύμπαν που αγάπησα", που μας φέρνει σε επαφή με τα νέα επιστημονικά δεδομένα στον τρόπο που προσεγγίζουμε όσα μας περιβάλλουν και με νέες θεωρίες που διαφοροποιούν πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα.

Η παραγωγή βασίζεται στα βιβλία "Το σύμπαν που αγάπησα" και "Κοσμολογία της νόησης" των Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου, καθηγητών Αστροφυσικής του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίοι και την παρουσιάζουν.

Η σειρά των 32 ντοκιμαντέρ με τίτλο " Το σύμπαν που αγάπησα" προσπαθεί να φωτίσει τα νέα δεδομένα της Φυσικής και να εξερευνήσει τη σημασία που έχουν για τις επιστήμες της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και της Θεολογίας.

videos από τη σειρά παρατίθενται παρακάτω

HOME PAGE

Η πραγματικότητα και πώς την αντιλαμβανόμαστε

2010-10-15T09:01:00.000-07:00

Ο κόσμος των άστρων και η μελέτη του είναι ένα μέσον να διερευνήσουμε τους ευρύτερους συμπαντικούς νόμους ... και έτσι να δώσουμε λύση σε πολλά προαιώνια ερωτήματα, όπως το από που ερχόμαστε, τι είμαστε, πιο είναι το μέλλον του ανθρώπου σαν είδος.

Επιστημονικές θεωρίες - υπερβαίνοντας τα όρια της επιστήμης- προσεγγίζουν την πραγματικότητα και μέσα από το χώρο της φιλοσοφίας και βάζουν εύλογα το ερώτημα, αν είναι ουτοπία η έννοια μιας αντικειμενικής πραγματικότητας ...
Πολλά & ενδιαφέροντα στο link παρακάτω (π.χ. The notion that "reality"....)

η ουτοπία της αντικειμενικής πραγματικότητας και η σχετικότητα του ελλειματικού

2010-10-15T09:00:00.000-07:00

brain and imagination

Άρθρα σχετικά με : το χώρο και τις διαστάσεις του,
τις αισθήσεις με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα,
το σύμπαν, και
γενικά θεωρίες , που διαφοροποιούν πολλά από αυτά που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε δεδομένα και που μας κάνουν να επανατοποθετούμαστε απέναντι στην τάση μας να ψάχνουμε και να πιστεύουμε ότι μπορούμε να γνωρίσουμε μοναδικές αλήθειες, αγνοώντας ότι το μυαλό μας αναπαριστά αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε μέσω των αισθήσεών μας και όχι μια μοναδική - αληθινή εικόνα της πραγματικότητας.

*Το Σύμπαν που Αγάπησα , Μάνος ΔΑΝΕΖΗΣ, Στράτος ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ - Εισαγωγή στην Αστροφυσική Τόμος Β

According to Bohm, "In a universe in which all things are infinitely interconnected, all consciousnesses are also interconnected. Despite appearances, we are beings without borders. Deep down the consciousness of mankind is one."
*The Holographic Universe_, "Mind and Body," Michael Talbot
*"Η πληροφορία στο ολογραφικό σύμπαν" Scientific American,
*The Universe as a Hologram by Michael Talbot Does Objective Reality Exist, or is the Universe a Phantasm?
*The Holographic Universe - from Wikipedia, the fre...
*Wholeness and the Implicate Order
*Essay on Life & Ideas of David Bohm
*Quantum Physics: David Bohm
*Η θεωρία των βρανών εμπνέει την εικόνα του εκπυρωτικού ή κυκλικού Σύμπαντος
*Οι μορφές του χώρου
*ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ VIRTUAL ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

HOME PAGE

λίγα λόγια για τη συνεργασία με την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

2010-10-15T08:52:00.000-07:00

Με τη δημοσιοποίηση των έργων της, η κάθε ομάδα που συμμετέχει στο πρόγραμμα, έχει τη δυνατότητα να κάνει γνωστή τη δική της οπτική, ενημερώνοντας αλλά και προκαλώντας παράλληλα την ευρύτερη κοινότητα να προσεγγίσει μέσα απ΄αυτή την οπτική την πραγματικότητα.

Έχει όμως εξίσου ενδιαφέρον να αντιληφθούμε, πώς η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει -μέσα από στερεότυπα κυρίως- τους "διαφορετικούς", ή αλλοιώς αυτούς που παρεκλίνουν από τους μέσους όρους.

Γι αυτό, ο σχεδιασμός των δράσεων που εντάσσονται στο πρόγραμμα Διαπολιτισμικοί Διάλογοι, προβλέπει το σχεδιασμό και διοργάνωση καλλιτεχνικού διάλογου μεταξύ μελών της εκάστοτε ομάδας που συμμετέχει σ αυτό και ατόμων ή ομάδων της ευρύτερης κοινότητας. Οι τελευταίοι καλούνται να αποτυπώσουν καλλιτεχνικα απόψεις και συναισθήματα που τους προκαλεί, η κάθε ομάδα που συμμετέχει στο πρόγραμμα, την οποία και προσεγγίζουν μέσα από τα έργα που δημιούργησε στο πλαίσιο του προγράμματος. (Μέχρι σήμερα οι ομάδες αυτές είναι δύο: Τσιγγάνοι και Κωφοί).

Τα έργα που προκύπτουν απ αυτό το διάλογο, έχει σχεδιαστεί να δημοσιοποιούνται.
Έτσι ώστε, ο επισκέπτης της έκθεσης, πέρα από την ενημέρωσή του για τη μειονότητα (ενημέρωση που γίνεται μέσα από έργα και το σχολιασμό των ίδιων των μελών της ομάδας αυτής) να έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί επίσης κρατούσες απόψεις - φορέας των οποίων είναι συχνά και ο ίδιος- για τους "παρεκκλίνοντες". Απόψεις που συνήθως δεν είναι τίποτε άλλο από προκαταλήψεις που συχνά μεταφράζονται σε διακρίσεις και ρατσισμό.

Στο πλαίσιο αυτού του ιδιότυπου διαλόγου και επειδή πιστεύουμε ότι οι εκπαιδευτικοί, λόγω επαγγέλματος, λειτουργούν πολλαπλασιαστικά και είναι οι πιο κατάλληλοι αγωγοί να προωθήσουν στο μαθητικό πληθυσμό
την κατανόηση του διαφορετικού,
την καλλιέργεια της ανεκτικότητας και
την καταπολέμηση του ρατσισμού,
επιδιώξαμε τη συνεργασία με Τμήματα Εκπαίδευσης Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
Συγκεκριμένα, με το Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Εκπαίδευσης & Αγωγής στην Προσχολική ηλικία, Διδακτική της Τέχνης (ΕΕΔΙΠ Ουρανία Κούβου) και με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών,Τμήμα Ιστορίας & Θεωρίας της Τέχνης, Μάθημα Διδακτική της Τέχνης, (Επίκουρη Καθηγήτρια Τ. Σάλλα).

Αναλυτικότερα, δόθηκε σε φοιτητές των παραπάνω τμημάτων το πρωτογενές υλικό που προέκυψε κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης του πειράματος : Τσιγγάνοι - Διαπολιτισμικοί Διάλογοι (φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ) και τους ζητήθηκε να αποτυπώσουν εικαστικά και όχι μόνο, τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις που το υλικό αυτό τους δημιουργεί.

Τα προϊόντα αυτού του Καλλιτεχνικού Διαπολιτισμικού Διαλόγου (δουλειά Τσιγγάνων, δουλειά φοιτητών), παρουσιάστηκαν από κοινού στην Αθήνα, στην έκθεση "eyes + I ", η οποία έγινε από 28 Φεβρουαρίου έως 8 Μαρτίου 2008, στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ (ΓΚΑΖΙ) του Δήμου Αθηναίων.

Η Αφροδιτη

2010-10-15T04:54:00.001-07:00

Δικά της είναι και τα σχόλια του ντοκιμαντέρ "Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Τσιγγάνοι Νέας Αλικαρνασσού".
Δεκατετράχρονη τότε, ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά, επειδή ήταν η μόνη από όλα τα αγόρια και τα κορίτσια του καταυλισμού Νέας Αλικαρνασσού, που πήγε στο Γυμνάσιο. Συχνά μας μιλούσε για το όνειρό της να ξεφύγει από το πρότυπο της παραδοσιακής Τσιγγάνας, αλλά και για το φόβο της παράλληλα, μη τύχει και αποκλίνει από τις παραδοσιακές συμπεριφορές που μ αυτές την μεγάλωσαν και που συνέχιζαν να χαρακτηρίζουν τις γυναίκες της φυλής της.
Κάποια μέρα, έφερε αυτό το γράμμα, στο οποίο καταθέτει τα συναισθήματά της και περιγράφει πόσο δύσκολο είναι τελικά, να ακροβατείς ανάμεσα σε δύο κόσμους.
...Η Αφροδίτη άφησε το σχολείο στην Τρίτη Γυμνασίου και κλέφτηκε με ένα νεαρό Τσιγγάνο.
Σήμερα ζει στη Ρόδο.

“Recording my Reality/ through my eyes”

2010-10-13T11:35:00.000-07:00

The concept of diversity encompasses acceptance and respect. It means understanding that each individual is unique, recognizing and embracing our individual differences

People who are ‘different’ from the mainstream culture, whether in terms of appearance, cultural mores, beliefs, abilities or behavior, are rarely given the opportunity to talk about themselves and about the way they make sense of and perceive their lives. It is usually from ‘other’ sources that we draw information about these ‘different’ groups. These sources tend to mold and shape the images we share of all the ‘others’ and to speak for and of through “master narratives”.

The program entitled “Recording my Reality” started in 2004. It seeks to provide opportunities for people whose voices have been voiced-over by the master narratives, predominating the media and the culture at large, to put their own stories on record.

New intercultural communicative fora have been designed for the dissemination of information so obtained, so that free expression, dialogue, understanding, and networking can flourish. By employing Art and the New Technologies, this research proposal aims at promoting diversity by:

(i) encouraging self-expression of the ‘diverse’ individuals;

(ii) enabling the majority to approach and understand the ‘diverse’ others; and

(iii) bringing people from different backgrounds closer to each other on an international level in order to connect and construct new perceptions of their worlds.

afroditi's letter

2008-11-05T14:08:00.001-08:00

HOME PAGE

Πρόγραμμα έκθεσης

2008-11-05T13:38:00.001-08:00

κλικ για μεγέθυνση

Στην έκθεση Eyes+I's παρουσιάστηκαν:

Ι.τα έργα της ομάδας των κωφών και βαρύκοων καλλετεχνών που συμμετείχαν στη δράση: καταγράφω την πραγματικότητα-χωρίς ήχο (πρώτο στάδιο),

ΙΙ.τα προϊόντα της ολοκληρωμένης δράσης: καταγράφω την πραγματικότητα -Τσιγγάνοι καταυλισμού Ν. Αλικαρνασού. Συγκεκριμένα τα έργα των νεαρών Τσιγγάνων και τα έργα των φοιτητών που συμμετείχαν στο στάδιο της συνεργασίας με την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση .
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι αυτή τη συνεργασία έχει ο σχολιασμός των υπεύθυνων καθηγητριών κ. Τ. Σάλλα και κ. Ου. Κούβου (παρατίθεται παρακάτω):

*ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ,ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ Ή ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: Ένα καλλιτεχνικό ερέθισμα, από την κ. Τιτίκα Σάλλα.

*ΟΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ, ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ , από την κ. Ουρανία Κούβου.

από την έκθεση: έργα φοιτητών ΑΣΚΤ & Τμήματος Προσχολικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα τους Τσιγγάνους

Στη διοργάνωση της έκθεσης eyes+I's συνεργάστηκαν επίσης οι: Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία "ΔΡΩ" και η "ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ" του Δήμου Αθηναίων.

klick HOME PAGE

μεταμορφώσεις : πληροφορίες για το πρόγραμμα "καταγράφω την πραγματικότητά μου"

2008-10-27T13:08:00.000-07:00

Σπάνια δίνεται η δυνατότητα σε «μειονοτικούς» πληθυσμούς (αυτούς δηλαδή που διαφέρουν από τις πλειοψηφίες λόγω συμπεριφοράς, πολιτισμικών ή σωματικών χαρακτηριστικών τους) να μιλήσουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους:
Για τον τρόπο δηλαδή που αντιλαμβάνονται και ζουν τη ζωή τους.
Συνήθως η εικόνα που έχουμε γι αυτούς, σχηματίζεται μέσα από περιγραφές παρατηρητών, που προβάλουν και αποτυπώνουν σ αυτήν, δικές τους αντιλήψεις και στερεότυπα.
Με το πρόγραμμα «Διαπολιτισμικοί διάλογοι: Καταγράφω την πραγματικότητά μου», επιχειρείται να δοθεί η δυνατότητα σ΄αυτές τις ομάδες να καταγράψουν οι ίδιες τη δική τους οπτική για τη ζωή και για την ομάδα τους.
Σ' αυτό το ιστολόγιο επιχειρούμε να περιγράψουμε την πειραματική αυτή προσπάθεια, βήμα – βήμα καθώς εξελίσσεται.Το πρόγραμμα γίνεται με τη σύμπραξη Ιδιωτικών Φορέων και Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Αποσκοπεί στη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας ενός σύγχρονου πλαισίου επικοινωνίας με το διαφορετικό και στη διαμόρφωση ενός επικοινωνιακού εργαλείου που θα επιτρέπει στις μειονοτικές ομάδες να επικοινωνούν και να σχετίζονται ισότιμα με την πλειοψηφία, χωρίς να χάνουν την ιδιαιτερότητά τους και χωρίς να ενσωματώνονται οργανικά σε ένα ομογενοποιημένο κοινωνικό σύνολο (ενότητα εν τη ποικιλία).

Στη βάση της ισοτιμίας των αφηγήσεων στοχεύει να δώσει τη δυνατότητα σε "διαφορετικούς" να καταγράψουν τον τρόπο που αντιλαμβάνονται και ερμηνεύουν την πραγματικότητα. Αξιοποιεί τις Νέες Τεχνολογίες και την Τέχνη, που αποδεικνύεται μια ιδιαίτερα αποτελεσματική μαθησιακή διαδικασία και ένα ιδιαίτερα ισχυρό μέσο επαφής και επικοινωνίας -ιδιαίτερα μεταξύ διαφορετικών ομάδων.

Βασική θεωρητική υπόθεση του προγράμματος είναι ότι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο, είναι συνάρτηση των φυσικών και πολιτισμικών δεδομένων μας και των προσωπικών βιωμάτων μας.
Ό,τι δηλαδή προσλαμβάνουμε, θεωρούμε πως δεν περιγράφει μια αντικειμενική πραγματικότητα αλλά τη δική μας οπτική γι αυτή την πραγματικότητα.
Η υπόθεση αυτή δεν αμφισβητεί την ύπαρξη αντικειμενικής πραγματικότητας ή αλήθειας, απλά επισημαίνει τις περιορισμένες φυσικές δυνατότητές μας να την αντιληφθούμε.
.........................................................
.........................................................
HOME PAGE (click)

Visitors' comments: "eyes + I's" (gypsies)

2008-10-17T11:46:00.000-07:00

Παρουσίαση του Προγράμματος "καταγράφω την πραγματικότητά μου"

2008-10-08T08:41:00.000-07:00

Μεταμορφώσεις*

Διαπολιτισμικοί Διάλογοι: «Καταγράφω την πραγματικότητά μου»

Ταυτότητα & Φιλοσοφία του προγράμματος

Σπάνια δίνεται η δυνατότητα, σε πληθυσμούς που διαφέρουν από τις πλειονότητες λόγω ιδιαίτερων συμπεριφορών ή σωματικών χαρακτηριστικών τους, να μιλήσουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, για τον τρόπο που ζουν και που αντιλαμβάνονται τη ζωή. Συνήθως, η εικόνα που έχουμε γι αυτούς σχηματίζεται μέσα από πληροφορίες τρίτων, οι οποίοι στις περιγραφές τους προβάλλουν δικά τους στερεότυπα και αντιλήψεις.

Το πρόγραμμα «Διαπολιτισμικοί διάλογοι: Καταγράφω την πραγματικότητά μου» επιχειρεί να δώσει τη δυνατότητα σε άτομα που ανήκουν σ αυτές τις ομάδες, να καταγράψουν οι ίδιοι τη δική τους οπτική και να δώσουν πληροφορίες για τη ζωή τους. Σκοπός του προγράμματος είναι να συμβάλλει στην κατανόηση αντιλήψεων και συμπεριφορών που διαφέρουν από τις κοινώς αποδεκτές και έτσι να διευκολύνει την επικοινωνία.

Σε πρώτη φάση, προγραμματίστηκαν τέσσερις δράσεις, από τις οποίες δύο είναι σε εξέλιξη-1-, ενώ δύο ακόμη είναι στο στάδιο σχεδιασμού-2-, με στόχο τη διαμόρφωση ενός μεθοδολογικού εργαλείου που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Στις δράσεις αυτές συμμετέχουν άτομα που ανήκουν σε ομάδες που τα μέλη τους: (α) αποτελούν διακριτά σύνολα ανθρώπων, στη βάση των διαφορετικών από την πλειονότητα χαρακτηριστικών τους – φυσικών, πολιτισμικών ή συμπεριφοράς, (β) μπορούν εύκολα να γίνουν αντικείμενα φαινομένων ρατσισμού ή αποκλεισμού, με αφορμή την όποια διαφορά τους, και (γ) βρίσκονται σε περισσότερες χώρες.

Στη συνέχεια, στόχος του προγράμματος είναι να υλοποιηθούν σχέδια που να αφορούν και σε άλλες ομάδες, οι οποίες διαφοροποιούνται από τους μέσους όρους στη βάση εθνικής ή φυλετικής καταγωγής, θρησκευτικών πεποιθήσεων, συμπεριφορών, ενδιαφερόντων κλπ.

---------------------------------------------------------------------

* Οι μεταμορφώσεις είναι Αστική Εταιρεία, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με έδρα το Ηράκλειο Κρήτης. Δραστηριοποιείται από το 2004 και έχει σκοπό την προώθηση του Διαπολιτισμικού Διαλόγου μέσα από την Τέχνη.

1.«Καταγράφω την πραγματικότητά μου : Τσιγγάνοι καταυλισμού Ν. Αλικαρνασσού» (1), και «Καταγράφω την πραγματικότητά μου : χωρίς ήχο» (με κωφούς & βαρήκοους) (2)

2.«Καταγράφω την πραγματικότητά μου : στα τυφλά» (με νομικά τυφλούς (legally blind)) (3), και «Καταγράφω την πραγματικότητά μου : χωρίς παραισθήσεις» (με πρώην χρήστες ναρκωτικών ουσιών σε στάδιο επανένταξης) (4)

Στάδια του Προγράμματος

1. Αυτοπαρουσίαση

Με τις δράσεις που σχεδιάζονται και υλοποιούνται επιδιώκεται η αυτοπαρουσίαση των ομάδων που συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Η μέθοδος αυτή προσδίδει το στοιχείο της καινοτομίας στο πρόγραμμα, αφού με τις συγκεκριμένες δράσεις γνωρίζουμε τις μειονότητες στη βάση των δικών τους αναφορών και όχι μέσα από πληροφορίες τρίτων, όπως συμβαίνει συνήθως.

Στόχος είναι ο αποδέκτης να μπορέσει να αντιληφθεί, μέσω αίσθησης κυρίως, τον τρόπο που αυτοί «οι ξένοι» αντιλαμβάνονται, νοηματοδοτούν και βιώνουν την πραγματικότητα.

2. Εμπλοκή της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Οι εκπαιδευτικοί λειτουργούν πολλαπλασιαστικά, αφού λόγω επαγγέλματος έχουν τη δυνατότητα να έλθουν σε επαφή και να επηρεάσουν μεγάλο αριθμό νέων ατόμων. Κατά συνέπεια φαίνονται να είναι οι πιο κατάλληλοι αγωγοί για την καλλιέργεια της ανεκτικότητας στο διαφορετικό. Γι αυτό, ως δεύτερο στάδιο του προγράμματος προβλέπεται η συνεργασία με Τμήματα Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων στα οποία φοιτούν άτομα που πρόκειται να ενταχθούν επαγγελματικά στην Εκπαίδευση.

3. Ξεπερνώντας τα Σύνορα

Στο πλαίσιο του προγράμματος «Διαπολιτισμικοί διάλογοι» διερευνάται η δυνατότητα να πραγματοποιηθούν και σε άλλες – Ευρωπαϊκές κυρίως – χώρες, δράσεις ανάλογες με αυτές που υλοποιούνται στην Ελλάδα. Με τις δράσεις αυτές μπορεί να καταγραφεί και να χαρτογραφηθεί το πώς τα μέλη μιας ομάδας, που κατά κάποιο τρόπο αποκλίνει από τους μέσους όρους, βιώνουν την πραγματικότητα σε διάφορες χώρες.

Η υλοποίηση αυτών των παράλληλων δράσεων θα διευρύνει επίσης τη δυνατότητα διακρατικής δικτύωσης και διαλόγου μεταξύ των ομάδων και των φορέων που συμμετέχουν σ αυτές.

Μέθοδος – Εργαλεία

Βασική θεωρητική υπόθεση του προγράμματος είναι ότι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο είναι συνάρτηση των φυσικών και πολιτισμικών δεδομένων μας καθώς επίσης των προσωπικών βιωμάτων μας. Ό,τι δηλαδή προσλαμβάνουμε, δεν είναι μια «αντικειμενική» πραγματικότητα αλλά η δική μας οπτική γι αυτή την πραγματικότητα -3-.

Σύμφωνα μ΄ αυτή τη θεώρηση, υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίληψης και νοηματοδότησης της πραγματικότητας.

------------------------------------------------------

3.Η παραπάνω υπόθεση δεν αμφισβητεί την ύπαρξη αντικειμενικής πραγματικότητας ή αλήθειας αλλά επισημαίνει τους περιορισμούς στην αντίληψή τους.

Η επιδίωξη του προγράμματος να αναπτύξει ένα εργαλείο που θα συμβάλει στην καταγραφή και κατανόησή αυτών των αντιλήψεων, φαίνεται ιδιαίτερα χρήσιμη στις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες, οι οποίες προκειμένου να επιτύχουν κοινωνική συνοχή και συναίνεση χρειάζεται να προωθήσουν νέες μεθόδους επικοινωνίας.

Το πρόγραμμα «Διαπολιτισμικοί Διάλογοι» στοχεύει να διαμορφώσει «βήμα- βήμα» μια τέτοια μέθοδο που να επιτρέπει αφενός στις ομάδες που συμμετέχουν στα σχέδια να εκφραστούν, και αφετέρου στους εκτός ομάδας, στο κοινό, να αντιληφθούν – κυρίως με την αίσθηση – πώς οι «διαφορετικοί» βιώνουν την πραγματικότητα.

Το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιείται είναι πάντα το ίδιο: φωτογραφία και ντοκιμαντέρ. Το ντοκιμαντέρ αξιοποιεί τις φωτογραφίες που τραβούν και σχολιάζουν οι νέοι – μέλη της μειονότητας που συμμετέχουν σε κάθε πειραματική δράση. Παράλληλα, χρησιμοποιούνται και άλλες μορφές τέχνης που κάθε φορά κρίνονται ως οι πιο κατάλληλες, προκειμένου η κάθε ομάδα που συμμετέχει να απεικονίσει αποτελεσματικότερα τον ιδιαίτερο τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο και βιώνει την καθημερινότητα. – όπως π.χ. άτομα με προβλήματα ακοής χρησιμοποιούν τα πολυμέσα.

Μότο του προγράμματος είναι:

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αντιληφθείς την πραγματικότητα:

Δοκίμασε να τη «δεις» και μέσα από τα δικά μου μάτια

Η φωτογραφία επελέγη επειδή αφενός απεικονίζει – κυριολεκτικά – τι ο φωτογράφος επιλέγει να δει από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του και έτσι εν μέρει αποκαλύπτεται το σύστημα αξιών του.

Αφετέρου, οι εξωλεκτικές μορφές τέχνης αποτελούν ίσως το καταλληλότερο μέσο επικοινωνίας και έκφρασης για κάθε πιθανή ομάδα ανθρώπων, μια και δεν απαιτούν ιδιαίτερες γνώσεις, δεν προϋποθέτουν συγκεκριμένο επίπεδο μόρφωσης και έτσι μπορούν να αποτελέσουν κοινό κώδικα επικοινωνίας μεταξύ ομάδων που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα.

Η γνωριμία με τις ομάδες γίνεται μέσα από την αυτοπαρουσίασή τους. Ποιο θα είναι το φωτογραφικό υλικό, ποιος ο τρόπος παρουσίασης και σχολιασμού του, καθώς επίσης ποιες άλλες μορφές Τέχνης χρησιμοποιούνται, ορίζεται πάντα από τα ίδια τα άτομα της ομάδας που συμμετέχουν στη δράση.

Επιδίωξή μας είναι να συμμετέχουν νέοι άνθρωποι, από 18 έως περίπου 30 ετών. (Στην περίπτωση του πρώτου σχεδίου τα άτομα που συμμετείχαν ήταν αρκετά νεώτερα επειδή αφορούσε σε Τσιγγάνους, οι οποίοι παντρεύονται και ανεξαρτητοποιούνται οικονομικά σε πολύ μικρή ηλικία).

Η κάθε ομάδα αριθμεί 8 έως 10 άτομα και δεξαμενές τροφοδότησης της είναι ως επί τω πλείστον σύλλογοι, κοινότητες ή φορείς που σχετίζονται με τις μειονότητες αυτές.

Αφού ολοκληρωθεί η σειρά των πειραματικών σχεδίων με τις τέσσερις ομάδες που φέρουν διακριτά φυσικά ή πολιτισμικά χαρακτηριστικά, σχεδιάζεται να παραχθεί – σε συνεργασία με παιδαγωγούς – ένα εκπαιδευτικό εργαλείο για την αντιμετώπιση του ρατσισμού στα σχολεία και την προαγωγή της επικοινωνίας μεταξύ των μαθητών.

Δράσεις που έχουν υλοποιηθεί

1. Τσιγγάνοι καταυλισμού Νέας Αλικαρνασσού

Το πρόγραμμα ξεκίνησε στις αρχές του 2004, με ένα σχέδιο που υλοποιήθηκε στον καταυλισμό Τσιγγάνων Νέας Αλικαρνασσού, στο Ηράκλειο Κρήτης. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου υλοποιήθηκε από ομάδα νέων Τσιγγάνων οι οποίοι – μετά από τρίμηνη εκπαίδευση – αποτύπωσαν φωτογραφικά την καθημερινότητά τους.

2. Έκθεση στο Ιστορικό Μουσείο Ηρακλείου με σειρά παράλληλων εκδηλώσεων

Μέρος αυτών των φωτογραφιών παρουσιάστηκε στο Ιστορικό Μουσείο Ηρακλείου (26/11/2005 – 14/01/2006) σε έκθεση με τίτλο «Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Τσιγγάνοι Ν. Αλικαρνασσού»-, συνοδευόμενη από σειρά παράλληλων εκδηλώσεων.-4-

Οι φωτογραφίες αυτές αποτέλεσαν και τον κορμό ενός ντοκιμαντέρ διάρκειας περίπου 27 λεπτών, με σκηνοθέτη τον κ. Μάνο Σταυρακάκη, το οποίο προβλήθηκε το Φεβρουάριο του 2006 στην ΕΤ1 (17 Φεβρουαρίου 2006, 10.30 π.μ.).

Ο αντίκτυπος που είχε το όλο εγχείρημα στην τοπική κοινωνία του Ηρακλείου ώθησε αφενός στη συνέχιση του πρώτου σχεδίου και αφετέρου στο σχεδιασμό και την υλοποίηση νέας δράσης, με ομάδα στόχο κωφούς & βαρήκοους.

3. Συνεργασία με ΑΕΙ

Η δράση που αφορούσε στους Τσιγγάνους του καταυλισμού Ν. Αλικαρνασσού συνεχίστηκε με την υλοποίηση του δεύτερου σταδίου του προγράμματος, τη συνεργασία δηλαδή με ΑΕΙ ( Φεβρουάριος 2006 έως Φεβρουάριος 2007), και συγκεκριμένα με το Τμήμα Εκπαίδευσης & Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Μάθημα Διδακτική της Τέχνης, ΕΕΔΙΠ Ουρανία Κούβου) και το Τμήμα Ιστορίας & Θεωρίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (Μάθημα Διδακτική της Τέχνης, Επίκουρη Καθηγήτρια Τ. Σάλλα).

Δόθηκε σε φοιτητές των παραπάνω τμημάτων το πρωτογενές υλικό που παρήχθη στην πρώτη φάση του σχεδίου « Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Τσιγγάνοι καταυλισμού Ν. Αλικαρνασσού» (φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ) και τους ζητήθηκε με αυτό το υλικό ως αφορμή, να αποτυπώσουν εικαστικά τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις τους απέναντι στη συγκεκριμένη ομάδα.

4. Κωφοί & Βαρήκοοι:

Σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε (1/05/2006 έως 30/04/2007) το πρώτο στάδιο της δεύτερης δράσης του προγράμματος: «Καταγράφω την πραγματικότητά μου: χωρίς ήχο», που αφορά σε νέους κωφούς και βαρήκοους.

Στη δράση αυτή συμμετείχαν 8 νέοι κωφοί καλλιτέχνες (γραφίστες και φοιτητές ΑΣΚΤ). Έφτιαξαν δικές τους ιστορίες, τις οποίες στη συνέχεια προσπάθησαν να εικονοποιήσουν με 5000 περίπου φωτογραφίες που τράβηξαν. Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς έδωσε το υλικό για την παραγωγή μικρού μήκους ταινιών και video art.

----------------------------------------------------------------------

4.Βλ. σχετικά http://www.historical-museum.gr, στην κατηγορία ‘Εκθέσεις – Εκδηλώσεις.

5. Έκθεση Eyes+I’s στην «ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ» (ΓΚΑΖΙ) του Δήμου Αθηναίων

Το αποτέλεσμα του ιδιότυπου εικαστικού διαλόγου μεταξύ Τσιγγάνων και Φοιτητών ήταν 150 περίπου έργα που εκτέθηκαν στην έκθεση “eyes+I’s” (28/2 έως 8/3/2008) στο χώρο της «ΤΕΧΝΟΠΟΛΗΣ» του Δήμου Αθηναίων, παράλληλα με τις φωτογραφίες και το ντοκιμαντέρ μέσα από τα οποία καταγράφεται η πραγματικότητα των τσιγγάνων του καταυλισμού Ν. Αλικαρνασσού.

Στην ίδια έκθεση παρουσιάστηκε και η δουλειά των 8 νέων κωφών & βαρήκοων καλλιτεχνών (φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ, videos) που συμμετείχαν στο πρώτο στάδιο του δεύτερου σχεδίου που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος Διαπολιτισμικοί Διάλογοι, με τίτλο «Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Χωρίς ήχο».

Η υλοποίηση και των δύο σχεδίων καθώς επίσης η διοργάνωση της έκθεσης, έγιναν με την οικονομική στήριξη της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα και τις δράσεις βλ. www.artdialognet.blogspot.com.

ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ

Ως προς το σχέδιο που αφορά τους Τσιγγάνους, προγραμματίζεται ο σχεδιασμός και η υλοποίηση του τρίτου σταδίου (Ξεπερνώντας τα Σύνορα), με υλοποίηση δράσεων στις οποίες θα συμμετέχουν ομάδες Τσιγγάνων που ζουν σε καταυλισμούς Ευρωπαϊκών χωρών.

Ως προς το σχέδιο που αφορά τους κωφούς, συνεχίζεται το δεύτερο στάδιο (Εμπλοκή της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης), δηλαδή ο εικαστικός διάλογος με φοιτητές ΑΕΙ. Συγκεκριμένα, εκτός από τη συνεργασία με την ΑΣΚΤ, έχει ήδη προγραμματιστεί συνεργασία με το Τμήμα Ακουστικής του ΤΕΙ Ρεθύμνου Κρήτης, που αναλαμβάνει να βοηθήσει τα άτομα με προβλήματα ακοής που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, να αποτυπώσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, έτσι ώστε να μπορούν οι ακούοντες να μοιραστούν μαζί τους αυτή την αίσθηση.

Ιούνιος 2008

Αρχική Σελίδα

information about the project, in English

2008-10-01T09:32:00.000-07:00

Metamorphoses*

Intercultural Dialogues: ‘Recording my Reality’

Identity and Philosophy of the Programme

It is a rare opportunity for groups of the population that are different from the majority, whether in terms of their behaviour and culture, or in terms of other, even physical, characteristics, to be able to talk about themselves and about the way they live and perceive their own lives. It is usually from other sources that we draw information on these groups; sources that tend to form our image of these groups, but at the same time influence that image with their own inherent biases, stereotypes, and perceptions.

The programme entitled ‘Intercultural Dialogues: Recording my Reality’ seeks to provide an opportunity for individuals belonging to such groups to put their own perspectives on record, and to provide information on their lives, as well as their way of life. The programme thus attempts to forge and promote understanding of such different perceptions of life and of conduct, in order to ultimately facilitate and promote intercultural communication.

At the first – experimental – stage of the programme, four projects were designed with the aim of helping to shape the methodological tools that will be used for achieving the programme’s purposes. Two of these projects are still underway,1 while two others have now been completed. 2

The individuals participating in these first-stage projects belong to groups that (a) are discerned from the general population on the basis of certain characteristics – whether physical, cultural, or behavioural; (b) have the potential of being subjected to racism, discrimination, or other forms of exclusion on the basis of these divergent characteristics; (c) are present in more than one State.

In future stages, the programme will seek to engage in projects concerning further special groups which diverge from the general population on the basis of etnic or racial origin, religious beliefs, behaviour or interests, and so on.

Programme Stages

1.Self-presentation

The projects seek to provide groups participating in the programme with an opportunity to present themselves to the general public. This method is groundbreaking, in the sense that it allows the public to access minority groups on the basis of the minority groups’ own references, and not through information sourced and presented by third parties, as is usually the case.

* A play on words with multiple meanings – metamorphosis being the biological process of transformation, but also a synthesis of the words meta and morphosis, education: meta-education.

metamorphoses is a civil law partnership and a non-profit organisation, with its statutory seat in Heraclion, Crete, Greece. It has been operating since 2004 and seeks to promote intercultural dialogue through art.

-1- ‘Recording my Reality: In the Dark’ (legally blind); ‘Recording my Reality: End of Delusion’ (controlled substance abuse).

-2-‘Recording my Reality: Life with the Roma’ (Roma settlement in Nea Alikarnassos); ‘Recording my Reality: Sound Off’ (deaf and hard-of-hearing)

The aim is for the recipient of information to understand, primarily through his senses, the way in which these ‘alien’ groups perceive,-3- understand, and experience reality.

Tertiary Education Involvement

Teachers can act as ‘multipliers’: because of their profession they have access and influence over significant numbers of young people. They constitute thus almost ideal ‘conductors’ for forging tolerance and understanding of what is perceived as ‘different’. The second stage of the programme is based on cooperation with University Faculties, whose graduates will go on to become professionally involved in education, usually as primary or secondary education teachers.

Beyond Borders

The possibility of extending the ‘Intercultural Dialogues’ programme in other – European in the first instance – States, is currently under investigation. Projects like the ones designed and implemented in Greece could also be implemented with respect to similar groups in other States, thus allowing for a determination of how member of such groups experience reality in different States.

The realisation of such parallel projects will broaden the potential for interstate networking and dialogue between participating groups and bodies.

Methodology and Tools

The fundamental theoretical assumption of the programme is that our perception of ourselves and of the world around us is a function of natural and cultural data, as well as of personal experiences. Thus our perception of reality cannot be objective, but is rather personal.-4- According to this view, there are many ways to perceive and understand reality.

The programme thus aims at developing the tools to help record and understand the variety of different perceptions of reality. This seems particularly useful in the context of modern multicultural societies. For multicultural societies need to develop and promote new means and methods of communication if they are to achieve social cohesion.

‘Intercultural Dialogues’ is a programme working towards the step-by-step development of such a method, allowing both the teams that participate in the different projects to express themselves, and the members of the general public to understand – through their senses – how those ‘who are different’ perceive and experience reality.

The basic tools are always the same: photography and documentary. The documentary is based on photographs taken by young members of the minority group participating in each experimental project, who are then asked to comment on them.

-3-.‘Alien’ is translated in Greek as xenos (also: foreigner) and is the first composite of xenophobia, a fear of that which is alien to someone.

-4-.This assumption is not meant to question the existence of objective reality or truth, but rather to point out inherent limitations in their perception.

Other forms of art are also employed in parallel, in order for each participating team to record more fully and effectively the special way in which it perceives the world and in which it experiences day-to-day life. An example of such other forms of art employed by minority groups is the use of multimedia by people who are hearing impaired. The programme’s motto is:

There are many ways to perceive reality:

Try to ‘see’ it through my eyes

Photography was chosen as a means of expression because it literally depicts what the photographer chooses to see. This choice of instances from the variety of events in the photographer’s life is telling. The subject thus partially reveals his or her system of guiding principles.

Further, non-verbal forms of art is possibly the most apt and effective means of expression and communication for any group, since they do not require either special knowledge or skills, or any specific level of education. As such, they can serve as mutual code of communication for groups that ‘do not speak the same language’ – both literally and metaphorically.

Groups are introduced through self-presentation. The subject of all photographic material, its presentation and the relevant commentary, as well as the use of any other forms of art, are always decided by the members of the group participating in the project.

The aim is for young people between 18 and 30 years old to be the primary participants in the projects. With respect to the Roma project, the participants were significantly younger, primarily because Roma people traditionally get married and become emancipated at a very young age.

Every team is composed of 8 to 10 individuals who are sourced from associations, communities, or other bodies that either represent or serve the relevant minorities.

After the series of the four experimental projects concerning groups of special physical or cultural characteristics is completed, the aim is to develop, in association with teachers and other professionals involved in education, an educational tool for fighting racism in schools and for promoting communication between students.

Completed Projects

Roma in the Nea Alikarnassos Settlement

This project commenced in 2004, and was implemented in the Roma settlement of Nea Alikarnassos, in Heraclion, Crete. The first stage involved a group of Roma youths who recorded their everyday lives through photographs, after having taken relevant courses for three months.

Exhibition in the Heraclion Historical Museum and Parallel Events

A part of the photographs was then presented in an exhibition at the Heraclion Historical Museum (26 November 2005 – 14 January 2006). The exhibition was entitled ‘Recording my Reality: Roma in Nea Alikarnassos’ and was accompanied by a series of parallel events. -5-

The photographs then served as the raw material for a documentary of approximately 27 minutes, directed by Mr Manos Stavrakakis, which was broadcasted by the Greek National Television Network (ET1) in February 2006.-6-

The local community in Heraclion welcomed the project, and this led not only to the project being extended, but also to another project being designed, this time involving a group of hearing-impaired persons.

Cooperation with Tertiary Education Institutions

The Roma project was extended, following the exhibition, to the implementation of a second stage, which involved supplying the primary material and the documentary to different University Faculties, whose students were then asked to use it as an inspiration to express their feelings and reactions to the Roma people through art.

The institutions that participated in this second stage of the project, which was implemented between February 2006 and February 2007, were (a) the National and Kapodistrian University of Athens, Faculty of Pre-school Education, under the supervision of Research Assistant Ms O. Kouvou; and (b) the School for the Fine Arts, Faculty of History and Theory of Art, under the supervision of Ass’t Professor T. Salla.

The Hearing-Impaired

The second project of the programme, entitled ‘Recording my Reality: Sound Off’, involving young hearing-impaired individuals, was designed following the Roma project. The first stage of the second project was implemented between 1 May 2006 and 20 April 2007.

Eight young hearing-impaired artists, graphic designers and students of the School for the Fine Arts, participated in this project. They created their own stories, which they then tried to put into images, using some of the approximately 5,000 photographs that they took. The product of this work was then used as inspiration and as raw material for the production of short films and video art.

‘eyes+I’s’ – An Exhibition at ‘Technopolis’ in the City of Athens

The culmination of the peculiar ‘dialogue-through-art’ between the Roma and the students consisted in approximately 150 original works of art that were exhibited at ‘Technopolis’, a multi-purpose cultural center established and run by the Municipality of Athens. Alongside the original works, the photographs and documentary were also presented. The exhibition was entitled ‘eyes+I’s’, and

-5- See http://www.historical-museum.gr under ‘Exhibitions – Events’

-6- ET1, 17 February 2006 at 10.30 am

took place between 28 February and 8 March 2008. The work of the eight hearing-impaired artists, which included photographs, documentaries, and video art, was exhibited at the same event.

The implementation of both projects, as well as the organisation and production of the exhibition were made possible by the generous financial support of the General Secretariat for Youth of the Ministry of the Interior, and of the National Council for Youth. For further information on the programme and its different component projects see http://artdialognet.blogspot.com.

Current Phase

The Roma project is now entering its third stage (‘Beyond Borders’). A number of projects involving groups of Roma people living in settlements in various European countries are currently being designed.

The Hearing-Impaired project is now in its second stage (Tertiary Education Involvment), which promotes dialogue-through-art with students of different University institutions. Aside from the School for the Fine Arts, which is already participating at this stage of the project, the Faculty for Acoustics of the Rethymno Polytechnic has also agreed to participate. The latter aim to help the hearing-impaired to record, through the use of high technology, the actual way in which they perceive reality, in order to share the experience with the general public.

The first stage (Self-presentation) of the third experimental project is also being designed. The third project involves individuals who are sight-impaired (legally blind and blind).

June 2008
home page

σχόλια επισκεπτών eyes+I's (xoris ixo)

2008-09-30T12:12:00.000-07:00

Το γράμμα της Αφροδίτης

2008-01-14T14:58:00.000-08:00

Προσπαθώ να βγάλω από μέσα μου αυτό που νοιώθω

( κλικ πάνω στο γράμμα για μεγέθυνση)

Νοιώθω πολύ καταπιεσμένη από όλες τις πλευρές που αφορούν το θέμα του σχολείου.
Δεν ξέρω γιατί μα νοιώθω πολύ χάλια.
Πιστεύω πως αυτό που νοιώθω εγώ είναι το λάθος και έτσι προσπαθώ να υποβαθμίσω τη δική μου γνώμη και να κάνω αυτό που με συμβουλεύουν ή διατάσσουν οι άλλοι.
Αλλά πολύ βαθιά μέσα μου δεν το δέχομαι, γιατί πιστεύω πως είναι πολύ άδικο να σταματήσω να πηγαίνω στο σχολείο, επειδή έτσι αρέσει στους άλλους.
Μακάρι να μπορούσα να μην ακούω κανένα και να κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό και καλύτερο. Αλλά αυτό είναι αδύνατο. Παρόλο που πιστεύω ότι μπορώ να γίνω κάτι καλύτερο από τους ανθρώπους που μέχρι τώρα γνώρισα, για παράδειγμα τους γονείς μου. Όχι πως ντρέπομαι, αντίθετα είμαι πολύ περήφανη, απλά, δεν θέλω να έχω την ίδια τύχη με αυτούς, γιατί θέλω να νομίζω πως μπορώ να καταφέρω κάτι που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν.
Πιστεύω πως μπορώ να καταφέρω πολλά και δύσκολα, αλλά φοβάμαι κάτι το ανεξήγητο, που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.
Έχω ανακαλύψει πως έχω πολλές δυνατότητες να καλυτερέψω τη ζωή μου. Και αυτό δεν είναι συμπέρασμα ώστε να επαινέσω τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή με ενθάρρυναν πολύ τα λόγια της οικογένειάς μου και ζήτησα στήριξη μόνο απ αυτήν. Μου λέγανε δηλαδή πως : κάνε εσύ την αρχή για μια καινούργια ζωή. Και αυτό για μένα ήταν η αποκορύφωσή μου. Πίστευα πως δεν υπήρχε σημαντικότερο πράγμα για μένα εκτός από το σχολείο.
Αυτό πίστευα μέχρι την ώρα που άρχισα να σκέφτομαι πράγματα που ήταν εντελώς αντίθετα με αυτά που πίστευα. Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι πως : τι θα μπορούσε να μου κάνει το σχολείο αφού ήξερα ότι στο μέλλον δεν θα μου χρειαστεί; Γιατί σίγουρα ήξερα πως θα επαναλάβω την ιστορία των γονιών μου. Δηλαδή, θα παντρευόμουνα, θα έκανα παιδιά και θα ασχολιόμουνα μόνο με το νοικοκυριό και την φροντίδα των παιδιών
Με αυτή τη σκέψη γκρεμίστηκε ο κόσμος μου. Γκρεμίστηκε όλο μου το είναι. Γιατί;
Γιατί τότε άρχισα να παίρνω στα σοβαρά το τι μου λέγαν οι άλλοι, δηλαδή πως θεωρείται ντροπή να πηγαίνει κάποιος μέχρι το γυμνάσιο και ειδικά όταν πρόκειται για κορίτσι. Γι αυτό και ήμουνα η πρώτη που πήγα μέχρι το γυμνάσιο. Και αυτό για μένα ήταν θάρρος, δύναμη και ενθουσιασμός, μέχρι την ώρα που όλα αναποδογυρίστηκαν και ο ενθουσιασμός άλλαξε μορφή και έγινε ντροπή.
Μετά σκέφτηκα πως γι αυτό οι περισσότεροι καθηγητές μου έδειχναν κάτι που δεν έδειχναν στα άλλα παιδιά - δηλαδή, μου δίνανε μια δεύτερη και τρίτη ευκαιρία να καταφέρω κάτι το καλύτερο. Δεν ήμουνα και πάντα διαβασμένη, αλλά φοβόμουνα να πω κάτι που ήξερα καλά. Έβαζα τα κλάματα με το παραμικρό, έκλαιγα συνέχεια. Τα ίδια παιδιά που με πλήγωναν με ρωτούσαν τι έχω. Ε! Τότε ήταν που εγώ τρελαινόμουνα γιατί δεν μπορούσα να πω σ΄ αυτό το παιδί ότι: ξέρεις κάτι; Είσαι η αιτία που κλαιω. Όχι λοιπόν, δεν μπορούσα να το κάνω. Τα έπνιγα όλα μέσα μου και αυτό δεν μούκανε καλό. Φοβόμουνα να μεταδώσω στους άλλους αυτό που νοιώθω. Είχα ανάγκη να ανοίξω την καρδιά μου σε κάποιον.
Πιέστηκα πολύ για να πάρω την απόφαση να σταματήσω το σχολείο. Το έκανα λοιπόν χωρίς να σκεφτώ ότι αυτό θα κατέστρεφε όλα μου τα όνειρα.

Αρχική Σελίδα

ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ, Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ : ΕΝΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ

2007-11-15T10:27:00.000-08:00

Τι είδαν οι φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών στην αυτό-παρουσίαση των Τσιγγάνων, μέσα από το video που γύρισαν οι ίδιοι στον καταυλισμό τους στο Ηράκλειο της Κρήτης;
Μια προσπάθεια δια-πολιτισμικής προσέγγισης, μια πρόκληση για επικοινωνία με κάτι το ανοίκειο, γίνεται το ερέθισμα και η αφορμή για μια σειρά καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Με το δικό του προσωπικό τρόπο και ύφος και με εργαλείο την εικαστική γλώσσα και την τέχνη του, ο καθένας τους, αφού κατ’ αρχήν είναι καλλιτέχνης και στη συνέχεια εν δυνάμει δάσκαλος της τέχνης, ζωγράφισε, έπλασε, κατασκεύασε, ερμήνευσε, δημιούργησε, εκφράστηκε.
Η φανερή διάθεση για ελευθερία και ο ιδιαίτερος τρόπος της ζωής αυτών των ομάδων, έχει πλάσει ένα μύθο, ρίχνει ένα πέπλο, απλώνει ένα φίλτρο, μέσα από το οποίο όλοι οι άλλοι προσπαθούν, περισσότερο ή λιγότερο, να δουν με περιέργεια ή και καχυποψία, να προσεγγίσουν και φειδωλά μάλλον να καταλάβουν αυτό το διαφορετικό. Να καταλάβουν την τέχνη να ζουν τη ζωή αυτοί οι άνθρωποι.
Παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι, παρουσιάζουν το περιβάλλον τους, το σκεπτικό της ζωής τους, αλλά και αυτοπαρουσιάζονται για να επικοινωνήσουν, δεν φαίνεται να πέφτει το πέπλο και η εικόνα τους να διαγράφεται με σαφήνεια.
Αυτό προσλαμβάνει κανείς βλέποντας τα έργα που δημιουργήθηκαν με αφορμή τη δια-πολιτισμική προσέγγιση στη διδασκαλία της τέχνης στην ΑΣΚΤ.
Μια προσπάθεια προσέγγισης, που τελικά θέτει ερωτήματα αν μπορεί όντως να συντελεστεί, ή αν απλά γράφει μια παράλληλη εικόνα, που προσομοιάζει στο ερέθισμα. Προβληματισμός πιστεύω δικαιολογημένος στην πρόκληση της πρόσληψης μιας άλλης στάσης ζωής, μιας άλλης κουλτούρας, όπου υπάρχει όμως ένα κοινό στοιχείο, αυτό της ανθρώπινης ύπαρξης, με εγγενή την ανάγκη για επικοινωνία.
Η επιθυμία όμως και η πρόθεση για επικοινωνία, το ζητούμενο δηλαδή σε μια δια-πολιτισμική προσέγγιση, εκτίθεται με σαφήνεια στο δημιουργικό αποτέλεσμα.

Τιτίκα Σάλλα
Επίκουρη Καθηγήτρια ΑΣΚΤ (Διδακτική της Τέχνης)

HOME PAGE

ΟΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ, ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ

2007-11-15T10:02:00.000-08:00

Οι τσιγγάνοι κάτοικοι του καταυλισμού της Νέας Αλικαρνασσού της Κρήτης και οι φοιτητές του τμήματος προσχολικής εκπαίδευσης του Παν/μίου Αθηνών, δεν φαίνεται να έχουν τίποτε κοινό. Ανήκουν σε δύο ομάδες ανθρώπων που σπάνια έχουν έρθει σε επαφή, γνωρίζουν ελάχιστα η μία την άλλη και διαφέρουν σε πολλά πολιτιστικά χαρακτηριστικά.
Τα έργα που θα δείτε στην έκθεση στην Τεχνόπολη τον Φλεβάρη του 2008 είναι το αποτέλεσμα ενός αναπάντεχου ‘διαλόγου’ ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες ανθρώπων.
Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή την συνεύρεση είναι ότι η επικοινωνία με οποιαδήποτε μειονότητα, που βιώνει διακρίσεις και ζει στο κοινωνικό περιθώριο, είναι πάντα αντικείμενο προκαταλήψεων και στερεοτύπων συμπεριφοράς.
Το «Εικαστικό Εργαστήρι» του τμήματος προσχολικής εκπαίδευσης του Παν/μίου Αθηνών παρήγαγε μία σειρά εικαστικών έργων, τα οποία αποτυπώνουν τις αντιδράσεις των φοιτητριών του τμήματος, στην έκθεση «Τσιγγάνοι: η δική μου πραγματικότητα» που έγινε το 2006 στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Οι φοιτήτριες είδαν το φωτογραφικό υλικό με το οποίο οι ίδιοι οι τσιγγάνοι της Νέας Αλικαρνασσού αποτύπωναν την καθημερινότητά τους, καθώς και το βίντεο της έκθεσης. Συζήτησαν, σχολίασαν, ρώτησαν και κατέληξαν σε ιδέες για κατασκευές έργων που θα ‘απαντούσαν’ και σχολίαζαν με την σειρά τους τα έργα των τσιγγάνων.

Φιλοδοξούμε ότι η εικόνα, το κυρίαρχο μέσο μεταφοράς ιδεών και πληροφορίας στις μέρες μας, θα λειτουργήσει σαν ένας πλέον δημοκρατικός και ευέλικτος στα στερεότυπα τρόπος επικοινωνίας.

Ας ακούσουμε τι έχουν να πουν και να δείξουν οι συνήθως σιωπηλοί και αθέατοι.

Ίσως ακούσουμε και αντικρίσουμε κάτι για την ζωή μας που δεν ξέρουμε.

Ουρανία Κούβου

HOME PAGE

2007-10-29T01:15:00.000-07:00

κλικ για ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δεις την πραγματικότητα;

2007-09-30T05:17:00.000-07:00

Υπάρχουν πολλοί τρόποι...για να δεις την πραγματικότητα
Tim Noble and Sue Webster από τη σειρά Incredible Shadows

Tim Noble and Sue Webster, Dirty White Trash [With Gulls] 1998 Six months' worth of the artists' rubbish Variable dimensions,

a "shadow sculpture" by Tim Noble & Sue Webster

Tim Noble and Sue Webster HE/SHE (installation view) 2003 Modern Art, London

HOME PAGE

Ο απρόβλεπτος εγκέφαλος, Δρ Ντιν Σιμπάτα

2007-09-30T01:46:00.000-07:00

«Η αντίληψη των μουσικών δονήσεων από τους κωφούς είναι πιθανότατα εξίσου αληθινή με τους αντίστοιχους ήχους, αφού τελικά υφίστανται επεξεργασία στο ίδιο τμήμα του εγκεφάλου» εξήγησε.

Την έρευνα κλήθηκε να σχολιάσει στο BBC o διευθυντής του τομέα τεχνολογίας του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου για τους Κωφούς στη Βρετανία, Δρ Τζον Λόου:
«Η απόλαυση της μουσικής από τους κωφούς έχει παραβλεφθεί για υπερβολικά πολύ καιρό και τα ευρήματα φαίνονται να υποστηρίζουν τις εμπειρίες που έχουν αναφερθεί από κωφά άτομα».
Τα ευρήματα του Δρ Σιμπάτα βασίστηκαν σε σύγκριση δέκα κωφών και δέκα ατόμων χωρίς προβλήματα ακοής.
Οι εθελοντές κλήθηκαν να κρατούν έναν πλαστικό σωλήνα μέσω του οποίου μεταδίδονταν στα χέρια τους διακεκομμένες δονήσεις.
Παράλληλα, οι ερευνητές κατέγραφαν την εγκεφαλική τους λειτουργία με την τεχνική του λειτουργικού μαγνητικού συντονισμού (fMRI) - παραλλαγή της μαγνητικής τομογραφίας.
Και στις δύο ομάδες παρατηρήθηκε δραστηριότητα στην περιρολάνδια περιοχή, το τμήμα του εγκεφάλου που επεξεργάζεται ερεθίσματα δονήσεων. Ωστόσο, στον εγκέφαλο των κωφών ατόμων καταγράφηκε δραστηριότητα και στον ακουστικό φλοιό, ενώ στα άτομα με φυσιολογική ακοή η περιοχή αυτή παρέμεινε ανενεργός.
Ο Δρ Σιμπάτα πιστεύει ότι η δυνατότητα των κωφών να νιώθουν τη μουσική οφείλεται σε αλλαγές στις νευρικές συνδέσεις του εγκεφάλου, που πιθανώς ολοκληρώνονται στην παιδική ηλικία. Επομένως, τα κωφά παιδιά ίσως πρέπει να εκπαιδεύονται από πολύ νωρίς στο να αντιλαμβάνονται τις ηχητικές δονήσεις ως ήχους.
Η έρευνά του ίσως οδηγήσει παράλληλα στη δημιουργία βοηθημάτων ακοής που μετατρέπουν την ηχητική ενέργεια σε δονήσεις, επιτρέποντας στους κωφούς να κατανοούν ακόμα και ομιλία.Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο 87ο ετήσιο συνέδριο της Ακτινολογικής Εταιρείας Βόρειας Αμερικής.

HOME PAGE

Με τις δράσεις που σχεδιάζει και υλοποιεί,

2007-09-16T01:58:00.000-07:00

επιδιώκεται:

(Ι) η αυτοπαρουσίαση ομάδων που θεωρούνται ότι μειονεκτούν, για τις οποίες ό,τι γνωρίζουμε προέρχεται ως επί τω πλείστον, από πληροφορίες παρατηρητών που δεν ανήκουν σ΄ αυτές.

Αυτή ακριβώς η μέθοδος αυτοπαρουσίασης που μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τις "μειονότητες" στη βάση δικών τους αναφορών και όχι μέσα από αυτά που οι άλλοι λένε γι αυτούς προσδίδει το στοιχείο της καινοτομίας στο πρόγραμμα "Διαπολιτισμικοί Διάλογοι : Καταγράφω την πραγματικότητά μου".

Μεθοδολογικά, τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι πάντα τα ίδια:
φωτογραφία και ντοκιμαντέρ.
Η επιλογή των εργαλείων βασίστηκε σε δύο υποθέσεις:
1) ότι η φωτογραφία αποκαλύπτει τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο φωτογράφος αντιλαμβάνεται και νοηματοδοτεί τον κόσμο και τη ζωή, και
2) ότι η Τέχνη και ιδιαίτερα εξωλεκτικές μορφές τέχνης αποτελούν -ίσως το καταλληλότερο- μέσο προκειμένου να αναπτυχθεί ένας διαπολιτισμικός διάλογος, ιδιαίτερα μεταξύ νέων.

Και οι δύο υποθέσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές στις σημερινές πολυπολιτισμικές κοινωνίες, όπου καλούμαστε να συμβιώσουμε άνθρωποι πολύ διαφορετικοί μεταξύ μας.

(ΙΙΙ) Η πραγματικότητα μέσα από τα μάτια μου, ονομάζεται το τελευταίο στάδιο του προγράμματος, κατά τη διάρκεια του οποίου εκτίθενται στο κοινό τα έργα των συνδιαλεγομένων, δίνοντας την ευκαιρία μέσα από ένα ιδιότυπο καλλιτεχνικό διάλογο να αντιληφθούμε την άποψη της κάθε πλευράς, εικαστικά διατυπωμένης πάντα. Ένας τριγωνικός διάλογος που χρειάζεται πάντα το θεατή για να γίνει.

Ο διάλογος αυτός μπορεί να γίνει είτε σε χώρο πραγματικό ή εικονικά μέσω διαδικτύου.

Η πειραματική αυτή προσπάθεια του προγράμματος "Διαπολιτισμικοί Διάλογοι: Καταγράφω την πραγματικότητά μου" εξελίσσεται βήμα - βήμα μέσα από μια έρευνα - δράση.
Ετσι, από τα σχέδια που μέχρι σήμερα έχουν γίνει έχει γίνει φανερό ότι χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν και άλλες μορφές τέχνης, εκτός από τα δύο βασικά μεθοδολογικά εργαλεία που προτείνονται εξ αρχής από το πρόγραμμα (φωτογραφία & ντοκιμαντέρ), προκειμένου οι ομάδες που συμμετέχουν σ αυτό να μπορέσουν να αποτυπώσουν τη δική τους αντίληψη για τον κόσμο, για τον εαυτό τους και για τον "άλλο".
(Για παράδειγμα οι κωφοί και βαρήκοοι χρησιμοποιούν πολύ video art, ενώ άτομα με πρόβλημα όρασης χρησιμοποιούν τις κατασκευές).

Γενικότερα, στο σύνολό της η διαδικασία που ακολουθείται σε κάθε δράση, διαμορφώνεται ανάλογα με τις υποδείξεις και τις δυνατότητες της εκάστοτε ομάδας που συμμετέχει στο πρόγραμμα. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των νέων με προβλήματα ακοής, το ντοκιμαντέρ "Καταγράφω την πραγματικότητά μου: χωρίς ήχο" έγινε χρησιμοποιώντας φωτογραφίες που οι νέοι της ομάδας τράβηξαν για να εικονοποιήσουν ιστορίες τις οποίες οι ίδιοι είχαν προηγουμένως γράψει. Προηγήθηκε δηλαδή ο λόγος της εικόνας. Αντίθετα, οι νεαροί τσιγγάνοι, πρώτα τράβηξαν φωτογραφίες από την καθημερινότητά τους τις οποίες στη συνέχεια σχολίασαν στο σχετικό ντοκιμαντέρ ("Καταγράφω την πραγματικότητά μου: Τσιγγάνοι καταυλισμού Ν. Αλικαρνασσού"). Ίσως επειδή για τους πρώτους, βασικό μέσο επικοινωνίας είναι η όραση, ενώ για τους δεύτερους ο λόγος.

(Αυτό όμως είναι μια υπόθεση που πρέπει να ελεχθεί, επειδή στην ομάδα των Τσιγγάνων είχαν χρησιμοποιηθεί κλασικές φωτογραφικές μηχανές, ενώ στην ομάδα των νέων με προβλήματα ακοής χρησιμοποιήθηκαν ψηφιακές μηχανές).

Κύριο συμπέρασμα από τα σχέδια που έχουν υλοποιηθεί μέχρι σήμερα είναι πως:

τα στερεότυπα και οι αντιλήψεις δεν αλλάζουν εύκολα.

Παράλληλα όμως από τη δημοσιοποίηση των προϊόντων αυτών των δράσεων συμπεραίνουμε πως:

η γνωριμία με το διαφορετικό φαίνεται πως μειώνει το φόβο και τις αποστάσεις που βάζουμε όταν βρεθούμε απέναντι σε οτιδήποτε άγνωστο, και πως:

η Τέχνη φαίνεται πως πραγματικά διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ της πλειοψηφίας και ομάδων που κατά κάποιο τρόπο αποκλίνουν. Πιθανόν, επειδή μειώνει τις αντιστάσεις και από τις δύο πλευρές και ενεργοποιεί την αίσθηση μάλλον παρά τη λογική και τα ιδεολογήματα τα οποία στηρίζουν προκαταλήψεις και αρνητικές συμπεριφορές σε βάρος κάθε τι "ξένου" που μας φοβίζει και πιθανόν μας ανισορροπεί.

HOME PAGE

τσιγγάνοι και πυρόπληκτοι

2007-09-05T02:39:00.000-07:00

για να κατανοήσουμε συμπεριφορές...

Οι Τσιγγάνοι μέχρι πρόσφατα ζούσαν ως νομάδες.

Σήμερα, αρκετοί απ΄ αυτούς ζουν σε καταυλισμούς και εξακολουθούν να διατηρούν μια ιδιότυπη σχέση με την ιδιοκτησία.

Για παράδειγμα, ως περιουσιακό στοιχείο, αξιολογούν το αυτοκίνητο που αποτελεί γι αυτούς κύριο επαγγελματικό εργαλείο και προϋπόθεση για την επιβίωσή τους.

Οι επενδύσεις τους είναι είτε :
χρυσαφικά και κοσμήματα που τα κουβαλούν πάνω τους, στην καθημερινότητα, στις δουλειές και τα ταξίδια τους,

ή
χρηστικά αντικείμενα που μεταφέρονται εύκολα στις συχνές μετακινήσεις τους.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι αποτελούν ιδιότυπες κοινότητες επιβίωσης οι οποίες βλέπουν με επιείκεια τις μικρής κλίμακας κλεψιές και απάτες.

Άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους είναι ότι :

-ενώ έχουν δική τους γλώσσα, δεν διαθέτουν γραπτό λόγο

-επίσης, στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι αναλφάβητοι και στα ελληνικά.

-η υπόστασή τους καθορίζεται από την κοινότητα και ιδιαίτερα την οικογένεια που εγγυώνται την ασφάλειά τους - και όχι από το κράτος

Όλα αυτά εξηγούν σ ενα βαθμό το γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι προκειμένου να πιστοποιήσουν
την ύπαρξη, τις σχέσεις και τις ικανότητές τους,
απαιτούνται νόμιμα πιστοποιητικά όπως ταυτότητες,
πιστοποιητικά

γέννησης,
γάμου,
άδειες οδήγησης, και

αυτό έχει ως συνέπεια να υφίστανται συχνά τις συνέπειες του νόμου- ως μικροπαραβάτες...

Η παράδοση και ο τρόπος ζωής τους, έχει διαμορφώσει συμπεριφορές και στάσεις που τους διαφοροποιούν από την πλειοψηφία:
*τους χαρακτηρίζει περιορισμένη συνέπεια και επαγγελματισμός (διαθέτουν ιδιαίτερα ευμετάβλητη συμπεριφορά),
*τα παιδιά τους διαπαιδαγωγούνται με απόλυτη ελευθερία ενώ παράλληλα αναλαμβάνουν σημαντικές ευθύνες από πολύ μικρή ηλικία.
*προκειμένου να επιβιώσουν, αναπτύσσουν δραστηριότητες, συνήθως ευκαιριακές και συμπληρωματικές στις οικονομίες των περιοχών στις οποίες ζουν, σε άθλιες ως επί τω πλείστον συνθήκες.
*εκμεταλλεύονται αδυναμίες και ρωγμές του συστήματος.

Τα παραπάνω ίσως μας βοηθούν να εξηγήσουμε την πρόσφατη συμπεριφορά των Τσιγγάνων στο θέμα των αποζημιώσεων των πυρόπληκτων της Πελοποννήσου που επιβεβαιώνει τη θέση:

πως ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο καθορίζει τη συμπεριφορά μας- και

πως το φυσιολογικό και αποδεκτό διαφοροποιείται ανάλογα με το χρόνο, το χώρο - και όχι μόνο - που ζούμε.

Η τάση μας όμως πάντα είναι να εξηγούμε και να αξιολογούμε οτιδήποτε μας συμβαίνει ανάλογα με τον τρόπο που εμείς νοηματοδοτούμε τα πράγματα.

HOME PAGE

Σκηνοθετική Προσέγγιση

2007-09-05T02:14:00.000-07:00

Ο κορμός του ντοκιμαντέρ αποτελείται πάντοτε από φωτογραφίες νέων της εκάστοτε μειονότητας.

Η πρωτοτυπία του ντοκιμαντέρ έγκειται στο γεγονός ότι παράγεται από την ίδια τη μειονότητα, χωρίς λογοκρισία και χωρίς "ειδικούς" να σχολιάζουν μπροστά σε μια κάμερα.

Στη διαδικασία, συμμετέχουν νέοι ηλικίας 18 έως 30 χρονών, έτσι ώστε οι φωτογραφίες αποτυπώνουν μια φρέσκια και νεανική σκοπιά.
Οπτικά το ντοκιμαντέρ είναι ένα κολλάζ φωτογραφιών που έχουν τραβηχτεί από τους νέους που συμμετέχουν, οι οποίοι προηγουμένως έχουν εκπαιδευτεί στοιχειωδώς στην τέχνη της φωτογραφίας.

Το θέμα των φωτογραφιών είναι δική τους επιλογή και ανάλογα με αυτό γίνεται και η ταξινόμηση τους. Καθώς βλέπουμε στο ντοκιμαντέρ τις φωτογραφίες σχολιάζουν κάποιος ή κάποιοι από τους συμμετέχοντες.

Για να μην είναι κουραστική στο θεατή η παρουσίαση των φωτογραφιών, παρεμβάλλονται βίντεο με τους νέους να φωτογραφίζουν και να μας μιλούν για τη δουλειά τους.

Η κάμερα είναι «στο χέρι» (όχι σταθερή) για να δίνει στο θεατή την αίσθηση του παρατηρητή, έτσι ώστε να διαχωρίζεται η οπτική των παρατηρητών (βίντεο) από την οπτική των νέων της μειονότητας (φωτογραφίες).

Το ντοκιμαντέρ «Καταγράφοντας την πραγματικότητά μου» του Σκηνοθέτη Μ. Σταυρακάκη, επιχειρεί την παρουσίαση της διαφορετικής καθημερινότητας των κατοίκων του Τσιγγάνικου καταυλισμού της Νέας Αλικαρνασσού, όπως την αντιλαμβάνονται και τη βιώνουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της.

Νέοι του καταυλισμού Νέας Αλικαρνασσού, εκπαιδεύθηκαν στην τεχνική και την τέχνη της φωτογραφίας από το φωτογράφο Μανόλη Πρινιανάκη. Στη συνέχεια αποτύπωσαν φωτογραφικά στιγμές της ζωής τους στον καταυλισμό.

Οι φωτογραφίες χωρίζονται σε ενότητες :
«Οικογένεια», «Παιδιά», «Πρόσωπα», «Καθημερινότητα», «Σπίτια», «Έθιμα», «Βόλτα»
Οι φωτογραφίες αυτές σχολιάζονται από το μέλος της φωτογραφικής ομάδας Αφροδίτη Σεραφειμοπούλου και αποτελούν τον πυρήνα του ντοκιμαντέρ διάρκειας περίπου 27 λεπτών, το οποίο προβλήθηκε το Φεβρουάριο του 2006 στην ΕΤ1 (17 Φεβρουαρίου 2006 ,10.30 πμ).

HOME PAGE

Tσιγγάνικα «μάτια», τσιγγάνα ζωή

2006-01-12T07:12:00.000-08:00

Αρ. Φύλλου 18436
Πέμπτη
12 Ιανουαρίου 2006

EKΘEΣH ΣTHN KPHTH
Tσιγγάνικα «μάτια», τσιγγάνα ζωή

Πώς βλέπουν οι Tσιγγάνοι τη ζωή και τους φίλους τους.

Mια έκθεση με φωτογραφίες τραβηγμένες από τους ίδιους, στο Iστορικό Mουσείο Kρήτης, δίνει «βροντερή» απάντηση
ΆΝΝΑ ΛΥΔΑΚΗ

Συχνά βλέπουμε φωτογραφίες Τσιγγάνων σε περιοδικά, εφημερίδες, βιβλία... Τα πρόσωπά τους, οι λουλουδάτες φούστες, τα μακριά μαλλιά των γυναικών και τα χρώματα γύρω τους προκαλούν το ενδιαφέρον των μη Τσιγγάνων φωτογράφων, επαγγελματιών και ερασιτεχνών. Είναι προφανές όμως πως ο φωτογράφος στην περίπτωση αυτή απαθανατίζει ό,τι ενδιαφέρει εκείνον εικαστικά ή και επιστημονικά, εφόσον η ανάγνωση του φωτογραφικού ντοκουμέντου αποτελεί μέρος μιας ερευνητικής διαδικασίας.

Τις ημέρες αυτές όμως στο Ηράκλειο οι επισκέπτες του Ιστορικού Μουσείου Κρήτης μπορούν να δουν τους Τσιγγάνους από μιαν άλλη οπτική γωνία: από τη δική τους σκοπιά, μέσα από το δικό τους βλέμμα, όπως πέφτει πάνω σε πρόσωπα οικεία και αντικείμενα. Πρόκειται για μια έκθεση με φωτογραφίες που τράβηξαν οι ίδιοι στον καταυλισμό τους, στους δικούς τους χώρους.

«Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ...».

Λάγνα μάτια, φιδίσια κορμιά, γοητευτικά λικνίσματα. Ο ... χορός των Τσιγγάνων μέσα από το δικό τους φακό.

Μια έκθεση στην οποία οι Τσιγγάνοι μάς δείχνουν τα πράγματα όπως τα βλέπουν εκείνοι, επιχειρώντας να μας φανερώσουν τον κόσμο τους και να συνομιλήσουν με την ευρύτερη κοινωνία, φέροντας προ ομμάτων εικόνες της καθημερινής τους ζωής.

Νεαροί Τσιγγάνοι - αγόρια και κορίτσια - από τον καταυλισμό της Νέας Αλικαρνασσού, που βρίσκεται σε απόσταση επτά χιλιομέτρων από το κέντρο του Ηρακλείου, εκπαιδεύτηκαν από τον φωτογράφο Μανόλη Πρινιανάκη στο πλαίσιο δράσης η οποία χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα της E.E. «Νεολαία» (Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς), για την υλοποίηση του οποίου βοήθησε και η εκπαιδευτικός Ελένη Ντέρα.

Μετά την εκπαίδευσή τους, οι Τσιγγάνοι αποφάσισαν τι είναι για εκείνους σημαντικό και ωραίο και έστρεψαν τον φακό τους προς τα εκεί, απαθανατίζοντας πτυχές της καθημερινότητάς τους. Έτσι οι φωτογραφίες αυτές, ως ντοκουμέντο, αποκτούν μιαν άλλη αξία και έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εκείνους που δεν αρκούνται στις στερεότυπες εικόνες. Παρόμοια αυθεντικότητα διακρίνεται και στο ντοκιμαντέρ του Μάνου Σταυρακάκη, που προβλήθηκε στην έκθεση και στο οποίο αφηγήτρια είναι η Τσιγγανοπούλα Αφροδίτη Σεραφειμοπούλου. H Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών (EKIM) και το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης (πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου πολιτιστικού νομίσματος), αποφάσισαν να οργανώσουν την έκθεση με σχολιασμό των εικόνων από τους ίδιους τους Τσιγγάνους. H υπεύθυνη του προγράμματος Νινή Καπετανάκη και η ανθρωπολόγος Αγγελική Μπαλτατζή, επιμελήτρια των Εθνογραφικών Συλλογών της EKIM, ανέλαβαν τη φροντίδα παραγωγής και ανάρτησης της έκθεσης, που θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Ιανουαρίου. Παράλληλα γίνονται προβολές ταινιών - ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας - με θέμα τους Τσιγγάνους, ενώ επιστήμονες και καλλιτέχνες εκθέτουν τις απόψεις τους και συζητούν με τους επισκέπτες.

H EKIM ιδρύθηκε το 1951 με πρωτεργάτες τούς Ανδρέα Γ. Καλοκαιρινό, M. Παρλαμά και N. Πλάτωνα με κύριο σκοπό, όπως αναφέρει η ιστορικός Λένα Τζεδάκη - Αποστολάκη, τη διάσωση, συντήρηση και προβολή του μεταχριστιανικού πολιτισμού του νησιού.

«Δεν υπηρετούμε στερεότυπα»

«H οργάνωση μιας έκθεσης για τη σημερινή πραγματικότητα των Τσιγγάνων σ' ένα Ιστορικό Μουσείο μπορεί να ξενίσει. Όμως, πίσω από αυτές τις δραστηριότητες υπάρχει ένα σκεπτικό», λέει για την έκθεση ο άμισθος διευθυντής του Μουσείου, Αλέξης Καλοκαιρινός, αναπληρωτής καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. «Το IMK είναι καταγεγραμμένο στα μητρώα του ΥΠΠΟ και στη συνείδηση των ανθρώπων που σχετίζονται μαζί του ως Ιστορικό και Εθνολογικό Μουσείο. Την κοινή, ανθρωπολογική, συνισταμένη της Ιστορίας και της Εθνολογίας την αναζητούμε σε κάθε μας βήμα. Το Μουσείο μας δεν υπηρετεί στερεότυπα. Είναι ένα Μουσείο ανησυχαστικό μάλλον παρά καθησυχαστικό. Βέβαια, το να ταράζεις τα νερά δεν είναι αυτοσκοπός. Σκοπός μας είναι η ερμηνεία και η κατανόηση, είτε στο βάθος του χρόνου όπου προβάλλουμε τη συλλογική μας συνείδηση είτε δίπλα μας, του διαφορετικού, που πάλι οριοθετεί αυτή τη συνείδηση. H ερμηνεία και η κατανόηση μπορούν να βοηθήσουν στην προσέγγιση ανάμεσα στους ανθρώπους, δείχνοντάς τους ότι είναι μεταξύ τους λιγότερο διαφορετικοί απ' όσo νομίζουν».

Το ράψιμο της προίκας, στιγμή «ιερή» και χαρακτηριστική, απαθανατίστηκε από τον φακό

INFO

«Τσιγγάνοι: H δική μου πραγματικότητα», στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, Ηράκλειο, έως 14 Ιανουαρίου.

http: //www.historical-museum.gr

(Οι επισκέπτες μπορούν να περιηγηθούν στη φωτογραφική έκθεση)

H Άννα Λυδάκη είναι επίκουρη καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

ΤΑ ΝΕΑ , 12/01/2006 , Σελ.: P41
Κωδικός άρθρου: A18436P411
ID: 502022

HOME PAGE (click)

Mικρή περιπλάνηση στον αθέατο κόσμο των Pομ

2005-12-29T06:29:00.000-08:00

Αρ. Φύλλου 18426

ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ

TPITH AΠOΨH
Ο χρόνος δεν αλλάζει

Mικρή περιπλάνηση στον αθέατο κόσμο των Pομ

Στον τσιγγάνικο καταυλισμό της Νέας Αλικαρνασσού, στις παρυφές του Ηρακλείου, δεν υπάρχει καθόλου χριστουγεννιάτικος διάκοσμος. Δεν υπάρχει καν προφανής θέση για διάκοσμο. Επίσης, δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα που θα έκανε τον υποθετικό διάκοσμο να φωτίζει τις νύχτες των γιορτών. Άλλωστε, ο ίδιος ο καταυλισμός και οι κάτοικοί του είναι κατά μία έννοια ανύπαρκτοι. Αν και η εγκατάσταση των Ρομά στα νότια του προσφυγικού δήμου της N. Αλικαρνασσού, έγινε προ εικοσαετίας και πλέον με απόφαση της Νομαρχίας, η δημοτική αρχή (παλαιότερα N.Δ., σήμερα ΠΑΣΟΚ) αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει την υπόστασή τους και να αναλάβει στοιχειώδεις υποχρεώσεις της απέναντί τους.

Για τους περισσότερους από μας, κατοίκους του πολεοδομικού συγκροτήματος της κρητικής πρωτεύουσας, ο καταυλισμός είναι αθέατος. Κανείς «μπαλαμός» (μη Τσιγγάνος) δεν πρόκειται να περιπλανηθεί στα λασπωμένα σοκάκια, όπου κυλούν τα απόνερα, ανάμεσα στις παράγκες από νάιλον, τις άδειες και διάφανες σχεδόν, με τη μικρή μαντεμένια ξυλόσομπα στη μέση. Κανείς, αν εξαιρέσουμε λίγους ανθρώπους που δίνουν δωρεάν τον χρόνο για να τους μείνει λίγη αξιοπρέπεια, όπως προτρέπει ο ποιητής.

Όταν η ανθρωπολόγος Νινή Καπετανάκη, η δασκάλα Ελένη Ντέρα, ο φωτογράφος Μανόλης Πρινιανάκης και ο σκηνοθέτης Μάνος Σταυρακάκης ήρθαν και με βρήκαν στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, είχαν συλλέξει το υλικό που θα παρουσιάζαμε μαζί τρεις μήνες αργότερα στις Αίθουσες Περιοδικών Εκθέσεων του Μουσείου. Μια ομάδα Τσιγγανόπουλων, η Αφροδίτη, η Χριστίνα, ο Μαρίνος, η Νικολέτα, ο Παντελής, η Αλέκα και ο Χρήστος, είχαν εκπαιδευθεί στη φωτογραφία και είχαν αποτυπώσει σε χιλιάδες λήψεις τη ζωή στον καταυλισμό. H έκθεση διαρκεί ώς τις 14 Ιανουαρίου 2006 (και είναι επίσης επισκέψιμη στο www. historical-museum.gr).

Βρέθηκα στον καταυλισμό ένα κρύο απόγευμα του Δεκέμβρη. Κάθομαι στην παράγκα με τον Σταύρο που είναι κοντά στα εξήντα αλλά δείχνει ογδόντα. Ένα τσούρμο δισέγγονα παίζουν γύρω μας, τα μισά ξυπόλητα. Ο Σταύρος είναι γραμμένος στα δημοτολόγια της Ιεράπετρας, ο ένας από τους γιους του, που κάθεται μαζί μας, στα δημοτολόγια της Καρδίτσας. «Οι δημοτικές αρχές της N. Αλικαρνασσού αρνούνται να εγγράψουν τους Τσιγγάνους στους δημοτικούς καταλόγους, παρ' όλο που οι περισσότεροι μένουν μόνιμα και διακόσια περίπου παιδιά έχουν γεννηθεί εκεί» μου έλεγε ο πολιτικός μηχανικός Λεωνίδας Δρανδάκης, δραστήριο μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας. «Από το 1995 ώς σήμερα, θεωρούν τον καταυλισμό παράνομο και υπό διαμετακόμιση. Αρνούνται όμως εκ των προτέρων κάθε πιθανό τόπο μετεγκατάστασης μέσα στα διοικητικά τους όρια».

Ο Σταύρος νιώθει να σαπίζει μέσα στο χαρτόνι και το νάιλον της παράγκας. Θα ήθελε κάτι που να μοιάζει περισσότερο με σπίτι, τουλάχιστον για τα παιδιά του. Αλλά και η κατασκευή του βόθρου για μια τουαλέτα ακόμα αποδεικνύεται αδύνατη. «Αν φέρουμε μηχάνημα, παραφυλάνε να τους διώξουν αφού δεν είμαστε νόμιμοι». Οι αρχές παίζουν τη γάτα με το ποντίκι στον καταυλισμό. Και ο καταυλισμός είναι γεμάτος ποντίκια.

Πριν σουρουπώσει, ο σαραντάχρονος Λάμπρος, πλανόδιος οπωροπώλης το επάγγελμα, με πηγαίνει στον λόφο δύο χιλιόμετρα προς Νότον. Υπάρχουν ακόμα οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, τα χαραγμένα οικόπεδα και τα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης που χορταριάζουν. Είναι ο τόπος μετεγκατάστασης που μελετήθηκε και άρχισε να υλοποιείται στο πλαίσιο του αθόρυβου αλλά αποτελεσματικού ενδιαφέροντος που έδειξε για την υπόθεση των Ρομά ανά την Ελλάδα το πρωθυπουργικό γραφείο για την ποιότητα ζωής, στον καιρό του Σημίτη. Ο τότε δήμαρχος (N.Δ.) συμβιβάστηκε τελικά με την ιδέα. Αλλά ο σοσιαλιστής διάδοχός του φρόντισε για τη δυναμική ανατροπή. Με την ανάληψη της δημοτικής εξουσίας έσπευσε να καταλάβει και να περιφράξει τη μισή έκταση την οποία διεκδικεί, αναπόδεικτα, ως «δημοτική περιουσία». Με τη συνενοχή άλλων καταπατητών και τη νωθρότητα των λοιπών δημόσιων αρχών, το έργο ματαιώθηκε.

«Εδώ ήταν να γίνει το σπίτι μας». Ο Λάμπρος μού δείχνει το ακριβές σημείο χωρίς κανένα πάθος. Οι άνθρωποι είναι αξιοπρεπείς και δεν περιμένουν τίποτε από μας. Δεν περιμένουν ούτε τα περίφημα ατομικά δάνεια μεταστέγασης, που άλλωστε έχουν πάψει να τους εγκρίνονται και οι ίδιοι, έχοντας παλαιότερα ελπίσει σε μια ομαδική μεταστέγαση στον συνοικισμό («που θα του δίναμε κι ένα όνομα»), δεν τα διεκδίκησαν έγκαιρα. Έτσι, χάθηκαν ανάμεσα στις σπασμωδικές, αντιφατικές και ατελέσφορες απόπειρες της Πολιτείας, άλλοτε για την «ένταξή» τους ως οργανωμένης κοινότητας που διατηρεί πολιτισμικά της χαρακτηριστικά και άλλοτε για την «ενσωμάτωσή» τους, δηλαδή την αφομοίωσή τους στην ελληνική κοινωνία.

«Ο Τσιγγάνος δεν ζητάει μια θέση υπαλλήλου ή έναν διορισμό» λέει ο Ηρακλής, άλλοτε πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου που έχει πια ατονήσει. «Το αίτημα είναι η δυνατότητα νόμιμης άσκησης του επαγγέλματός του και η στοιχειώδης μόρφωση». H Αφροδίτη, που ανήκει στη φωτογραφική μας ομάδα, έχει ένα σπάνιο χάρισμα λόγου. «Το όνειρό μου είναι να τελειώσω το Γυμνάσιο. Αν δεν τα καταφέρω, θα προσπαθήσω για τα παιδιά μου. Να κάνουν αυτό που εγώ δεν μπόρεσα».

Στο μεταξύ, ο τσιγγανομάχος προοδευτικός δήμαρχος της N. Αλικαρνασσού ετοιμάζεται να λάβει ξανά το χρίσμα από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, εγνωσμένο φίλο των μειονοτήτων. Κάτω από το επίχρισμα, πολλά πράγματα μένουν τα ίδια.

Ο Αλέξης Καλοκαιρινός είναι αναπληρωτής καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και διευθύνει το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης.

ΤΑ ΝΕΑ , 29/12/2005 , Σελ.: N06
Κωδικός άρθρου: A18426N062
ID: 500521

HOME PAGE (click)